Σάββατο, 8 Ιουλίου 2017

Αποσπάσματα από επιστολή της Savitri Devi σε μια συναγωνίστρια



    Έγινε ένας διαγωνισμός στην Αθήνα τον Ιούνιο του 1928 για μια θέση καθηγητή της Γαλλικής Γλώσσας σε ένα ελληνικό Γυμνάσιο. Συμμετείχα, και είπα στην καλή μου αγαπημένη Γαλλίδα φίλη Βιβιάν ότι αυτός ήταν ο λόγος που στις 28 Μαΐου 1928 έλαβα την ελληνική υπηκοότητα. Δεν είπα ψέματα. Αλλά δεν είπα ─από αγάπη για τη νεαρή φίλη μου, που είναι τόσο καλή από κάθε άποψη─ όλη την αλήθεια. […]
    Από την Ελλάδα –συγκεκριμένα από την ελληνική ανώτερη τάξη της Κωνσταντινούπολης─ καταγόταν ο προπάππους μου Pavlos Portassi, που γεννήθηκε το 1770 και έφθασε στην Ιταλία γύρω στο 1790 για να σπουδάσει. Με τον γάμο του έγινε μέλος μιας ευκατάστατης βόρειας ιταλικής οικογένειας και εγκαταστάθηκε εκεί μόνιμα. Ο γιος του Karl ─δηλαδή ο παππούς μου─ ήταν «percepteur» (δηλ. αυτός που επιβλέπει την είσπραξη φόρων). Όταν οι κάτοικοι του Savoy είχαν να επιλέξουν να γίνουν Ιταλοί ή Γάλλοι, επέλεξε τη Γαλλία, και έτσι τα παιδιά του γεννήθηκαν «Γάλλοι» σύμφωνα με το γαλλικό δίκαιο. Ο πατέρας μου, το πέμπτο από έξι παιδιά, γεννήθηκε στις 14 Φεβρουαρίου του 1861. Γνώριζε ιταλικά και γαλλικά, αλλά ελάχιστα ελληνικά. (Εγώ, από παιδί ήδη, από δική μου επιλογή μάθαινα συστηματικά νέα και λίγα αρχαία Ελληνικά. Και μεγάλωσα ανάμεσα σε πολλούς γνωστούς μας Έλληνες).
    Τη Γαλλία και τους Συμμάχους άρχισα να τους απορρίπτω το 1915, όταν δεν ήμουν ακόμη ούτε δέκα χρονών. Στο καθολικό σχολείο, όταν πρωτοπήγα το 1914, τότε που άρχισε ο πόλεμος, μας είπαν ότι οι Γερμανοί ήταν «τρομεροί βάρβαροι» επειδή είχαν επιτεθεί στο «φτωχό μικρό Βέλγιο».[…] Τίποτα δεν με ενόχλησε μέχρι το 1915. (Αν όχι η ιστορία του 1909, της μεταχείρισης των φτωχών σκύλων της Κωνσταντινούπολης από τους «Νεότουρκους». Δεν ήξερα, φυσικά, ότι οι τρεις ηγέτες των Νεότουρκων, Estad Pasha, Talat Pasha και Enver Pasha ήταν όλοι Εβραίοι.) Το 1915 ο γαλλικός στρατός (υπό τον στρατηγό Sarrail) αποβιβάστηκε στη Θεσσαλονίκη, και με τη συναίνεση του πρωθυπουργού της Ελλάδας Βενιζέλου (για τον οποίο δεν γνώριζα ότι ήταν μασώνος!), έκαναν στην Ελλάδα ό,τι ήθελαν. Ο βρετανικός στόλος απέκλεισε τη μικρή χώρα ─η οποία δεν μπορεί να επιβιώσει χωρίς εισαγωγές─ για 10 μήνες. Την 1η Δεκεμβρίου 1916 οι Γάλλοι αποβιβάστηκαν και στην Αθήνα ─και όλα αυτά επειδή η Ελλάδα δεν επιθυμούσε να αγωνιστεί με τους Συμμάχους στον πόλεμο. Ήμουν αγανακτισμένη. Σκέφτηκα, «ψεύτες!». Οι Γερμανοί είναι βάρβαροι, γιατί προήλασαν στο «φτωχό μικρό Βέλγιο». Αυτούς που επιβάλλουν την τυραννία τους στη «φτωχή μικρή Ελλάδα», γιατί δεν τους αποκαλεί κάποιος βαρβάρους; 
    Ρώτησα τον πατέρα μου. Μου εξήγησε: οι Σύμμαχοι μάχονται «για τη δημοκρατία». Τότε είπα, «σκατά στη δημοκρατία». Μισούσα τους Συμμάχους! Πήγα πίσω από το νεόκτιστο σταθμό Gare des Brotteaux, όχι μακριά από εκεί που ζούσαν οι γονείς μου, και, όταν μόλις σκοτείνιασε, με μια κιμωλία κλεμμένη από το σχολείο έγραψα στον τοίχο με γράμματα ένα μέτρο ψηλά: «Α bas les Alliés, vive l’ Allemagne!» («Κάτω οι Σύμμαχοι, ζήτω η Γερμανία!»). Για μένα τότε η Γερμανία ήταν ένα χρωματιστό σημείο στο βιβλίο της Γεωγραφίας. Αλλά το μίσος μου για τους ψεύτες ήταν γνήσιο. Είπα στη μητέρα μου: «Όταν θα γίνω 21 ετών, θα απορρίψω τη γαλλική υπηκοότητα και θα λάβω αυτή της “μικρής φτωχής Ελλάδας”». Η μητέρα μου δεν ταράχτηκε καθόλου, και, παρ’ όλο που ήταν Αγγλίδα, δεν με ρώτησε «Γιατί να μην πάρεις την αγγλική;» Διότι μισούσα την Αγγλία λόγω του αποκλεισμού της Ελλάδας.

 Η 12χρονη Maximiani τον Ιούνιο του 1918 στη Γαλλία

    Μετά το 1918 ήμουν ακόμη αηδιασμένη από τις γαλλικές διαδηλώσεις μίσους με σύνθημα «L’Allemagne paiera!» («Η Γερμανία θα πληρώσει!»), και από όλα αυτά που είχα ακούσει για τις συνθήκες κατοχής στη Γερμανία: κατοχή από μαύρους Σενεγαλέζους σε μια χώρα της Λευκής Φυλής. Αυτό ήταν το τέλος![…]
    Έπειτα ήρθε ο ελληνοτουρκικός πόλεμος του 1920 έως το 1922, και ο βρώμικος ρόλος της πολιτικής των μεγάλων δυνάμεων (η Γαλλία μεταξύ τους). Τον Μάρτιο του 1921 ο κ. Franklin-Bouillon, στο όνομα της Γαλλίας συνήψε συμμαχία με τους Τούρκους. 
    Το 1928 ολοκλήρωσα το Licence ès Lettres και άρχισα να γράφω τις διδακτορικές διατριβές μου (πρέπει να γράψει κανείς τουλάχιστον δύο βιβλία για να αποκτήσει τον διδακτορικό τίτλο). Έμενα σε ένα εντελώς ταπεινό δωμάτιο στην Αθήνα, ζούσα παραδίδοντας μαθήματα και εργαζόμουν στη βιβλιοθήκη. Πρέπει κανείς να παραμείνει τρία χρόνια στην Ελλάδα, προκειμένου να είναι σε θέση να αποκτήσει την υπηκοότητα. Εγώ την έλαβα σε μια εβδομάδα, επειδή είχα Έλληνες συγγενείς. Όμως στο Υπουργείο Εσωτερικών, όπου έδωσα συνέντευξη, ένας άντρας μου είπε: «Με την απόκτηση διδακτορικού τίτλου και το σύνολο της εκπαίδευσης που έχετε, μπορείτε να έχετε μια θαυμάσια θέση στη Γαλλία. Εδώ θα πρέπει να αρχίσετε δουλειές με το κομμάτι, ή, αν δεν μπορείτε να περιμένετε, να ζείτε δίνοντας μαθήματα, όπως κάθε ξένος με ελλιπή μόρφωση. Γιατί απορρίπτετε τη γαλλική υπηκοότητα; Έλληνες με ανώτερη μόρφωση την έλαβαν σκοπίμως, προκειμένου να αποκτήσουν σημαντικές θέσεις». Προφανώς δεν σήμαινε τίποτε για αυτούς το να είναι συμπατριώτες του στρατηγού Sarrail, του Jonnard, του Dartige du Foumet, και όλων των άλλων που είχαν ασκήσει τέτοια στρατιωτική βία και εξαναγκασμό στην Ελλάδα –και συμπατριώτες επίσης του Franklin-Bouillon! Για μένα, όμως, αυτό σήμαινε κάτι. Θα προτιμούσα να ζήσω δίνοντας μαθήματα: φτωχή αλλά χωρίς συμβιβασμούς. Ο κρατικός υπάλληλος μου είπε: «Λοιπόν, τότε, συγχαρητήρια και συλλυπητήρια»!  

Νέο Δελχί, 1η Οκτωβρίου 1980

Πηγή: Ristorante Verona

   
The Stormtrooper

Παρασκευή, 23 Ιουνίου 2017

O Αδόλφος Χίτλερ για τον εργάτη



Εντύπωση προκαλεί μέχρι σήμερα, η απόφαση του Αδόλφου Χίτλερ, στο πλαίσιο της κοινωνικής πολιτικής του Γ' Ράιχ, που αφορούσε την κατασκευή του υπερπολυτελούς ξενοδοχειακού συγκροτήματος ''Prora''. Σκοπός της απόφασης  του Αδόλφου Χίτλερ ήταν η φιλοξενία άνω των 25.000 εργατών ημερησίως. Μέχρι σήμερα θεωρείται το μεγαλύτερο ξενοδοχειακό συγκρότημα στον κόσμο.



Τρία χρόνια (1936-1939) και πάνω από 9000 εργάτες χρειάσθηκαν για να υλοποιηθεί αυτό το παραλιακό θέρετρο στο γερμανικό νησί Rugen στη Βαλτική θάλασσα. Πάνω από 10.000 υπερπολυτελή  διαμερίσματα, πισίνες τεραστίων διαστάσεων και πολλές ακόμα αξιοθαύμαστες ανέσεις για την εποχή θα είχαν τη δυνατότητα να απολαύσουν οι εργάτες του Ράιχ.





Τέλος, αξίζει να σημειωθεί η διαταγή του ίδιου του Αδόλφου Χίτλερ πως όλα τα διαμερίσματα θα έπρεπε να βρίσκονται στην πρόσοψη του κτηρίου για να έχουν απεριόριστη θέα στη θάλασσα. Κανένας εργάτης δεν θα  έπρεπε να θεωρεί τον εαυτό του αδικημένο. Παρ' ότι η κατασκευή του ξενοδοχειακού συγκροτήματος είχε προχωρήσει, δεν χρησιμοποιήθηκε λόγω του ότι ξέσπασε ο πόλεμος. Μετά το 1945 η περιοχή βρέθηκε στη σοβιετική ζώνη επιρροής και το συγκρότημα χρησιμοποιήθηκε ως στρατόπεδο συγκέντρωσης και θανάτου Γερμανών. Ακολούθως βανδαλίστηκε, και μεγάλα τμήματά του κατέρρευσαν. Σήμερα, σε ένα τμήμα του λειτουργεί "κέντρο προπαγάνδας" επιτηρούμενο από εβραίους...







The Stormtrooper

Τρίτη, 20 Ιουνίου 2017

Η δίκη της Νυρεμβέργης


«Οι δίκες χρησιμεύουν, τόσο για να διαφωτίζουν, όσο και για να διαστρεβλώνουν την ιστορία. Στα χέρια του έμπειρου ιστορικού, τα αποδεικτικά τους στοιχεία είναι καλός σύμβουλος. Στα χέρια ενός δημαγωγού είναι επικίνδυνο όπλο».
«Κατά την άποψή μου, είναι αντίθετο στην έννοια του δικαίου το να τιμωρεί κάποιος κάποιον για κάτι που ο ίδιος ακριβώς έχει πράξει»

Χρησιμοποιώντας αδημοσίευτα ημερολόγια και έγγραφα των πρωταγωνιστών αυτής της ιστορίας -των δικαστών, των δικηγόρων και των ίδιων των κατηγορουμένων... ο David Irving συνέθεσε αυτή την αξιόλογη διήγηση, για τον τρόπο με τον οποίο διεξήχθη η «Δίκη του Αιώνα».
Oι τευτονικοί μύθοι διηγούνται πως, μετά από μια μεγάλη μάχη με τους Μογγόλους στην πεδιάδα του Lechfeld, όπου οι στρατοί δύο διαφορετικών κόσμων συγκρούστηκαν με αποτέλεσμα τη βίαιη και αιματηρή αλληλοσφαγή τους, τα φαντάσματα των σκοτωμένων μαχητών εξακολουθούσαν να μάχονται στα σύννεφα επί τρεις ακόμη ημέρες. Το ίδιο συνέβη και στη Νυρεμβέργη από το 1945 μέχρι το 1946. Εκεί όπου οι προσόψεις των σπιτιών της μαρτυρικής πόλης, έφεραν τα φρικτά σημάδια των θανάσιμων συγκρούσεων μεταξύ της Γερμανίας και των εχθρών της, τα φαντάσματα συνέχιζαν τις συγκρούσεις για δεκαέξι επιπλέον μήνες. Αλλά ο παραλληλισμός τελειώνει εδώ. Οι στρατιές δεν ήταν ισοδύναμες. Η μία πλευρά αφοπλίστηκε και της απέμειναν λίγοι φίλοι.
Ο Πρόεδρος Χάρι Τρούμαν διόρισε τον Robert H. Jackson ως επικεφαλής των Αμερικανών κατηγόρων, προκειμένου να στηρίξει στη Νυρεμβέργη τις κατηγορίες εναντίον των Μεγάλων Εγκληματιών Πολέμου του Αξονα. Το καθήκον του ήταν εκ των προτέρων, σαφώς προσδιορισμένο. Ένας αριθμός Γερμανών και Ιταλών ηγετών θα χαρακτηρίζονταν ως εγκληματίες πολέμου, θα παραπέμπονταν σε δίκη και θα τιμωρούνταν ανάλογα.
Την εποχή που άρχισε η δίκη, το Νοέμβριο του 1945, πολλά ιδανικά είχαν ήδη προδοθεί. Υπάρχουν ελάχιστα αδικήματα από αυτά που αναφέρονται στο κατηγορητήριο της Νυρεμβέργης για τα οποία δεν θα μπορούσε να θεωρηθεί ένοχη μία ή περισσότερες από τις κατηγορούσες συμμαχικές δυνάμεις. Προκειμένου να συντρίψουν τον Χίτλερ, άμαχος πληθυσμός πυρπολήθηκε και κατακάηκε, δολοφονήθηκε, κακοποιήθηκε, τρομοκρατήθηκε, εκτοπίστηκε και υποδουλώθηκε. Εξαπολύθηκαν επιθετικοί πόλεμοι, ουδέτερες χώρες κατακτήθηκαν με δόλια προσχήματα και απαράγραπτα ανθρώπινα δικαιώματα, προβλεπόμενα από τις διεθνείς συνθήκες, παραβιάστηκαν κατάφωρα. Ο Robert Jakson το γνώριζε και αυτό τον πλήγωνε. Και αυτό κατέστρεψε οριστικά τη ζωή και την καριέρα του.



The Stormtrooper

Σάββατο, 10 Ιουνίου 2017

Πολεμήσαμε στη λάθος πλευρά


του Matt Koehl
Το άρθρο που ακολουθεί, δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά το 1995, στο NS Bulletin(έκδοση β’ τριμήνου), και αναφέρεται στην άμεση αιτιώδη σχέση μεταξύ της έκβασης του Β΄πΠ και της κατάστασης που επικρατεί στον κόσμο στην εποχή μας


Σήμερα, έχουν παρέλθει 50 έτη από το τέλος του Β΄Ππ. Για πολλούς, εκείνη η σύγκρουση μοιάζει με αρχαία ιστορία. Αλλά οι επετειακές τελετές και το ξεφάντωμα των στρατιωτικών νικητών μάς υπενθυμίζουν, για άλλη μια φορά, ότι υπάρχουν εκείνοι που δεν θα μας αφήσουν να ξεχάσουμε σύντομα. Λοιπόν, είναι δίκαιο να ρωτήσουμε: Για ποιον λόγο εμείς —οι λαοί της Αμερικής, του Καναδά, της Αγγλίας, της Γαλλίας, της Αυστραλίας, της Νέας Ζηλανδίας, της Νοτίου Αφρικής και όλων των λευκών εθνών— πήγαμε στον πόλεμο στην πρώτη γραμμή;
Πολλές εξηγήσεις έχουν δοθεί: για να σταματήσουμε τη δικτατορία και την επιθετικότητα, να διαφυλάξουμε την Ελευθερία και τη Δημοκρατία, να διασώσουμε τη βρετανική Αυτοκρατορία, να σώσουμε τις μικρές χώρες, κ.λπ., κ.λπ.  Όταν, όμως, περάσουμε όλες αυτές τις εξηγήσεις από «το φίλτρο της απλής αλήθειας», τότε όλες καταλήγουν σε αυτό και μόνο: στην παθολογική επιθυμία συγκεκριμένων εμπλεκόμενων μερών να καταστρέψουν τον Αδόλφο Χίτλερ και την Ιδέα του. Με άλλα λόγια, ο Β΄Ππ δεν ήταν τίποτε περισσότερο από ένας πόλεμος εναντίον του Χίτλερ.


Η ανίερη συμμαχία

    Σε αυτόν τον πόλεμο, τα διάφορα ενδιαφερόμενα μέρη —οι μπολσεβίκοι, οι διεθνείς τραπεζίτες, οι κάθε είδους αντιδραστικοί αλλά ιδιαίτερα οι Εβραίοι— ανακάλυψαν ότι οι όποιες μεταξύ τους διαφορές υποχωρούσαν ενώπιον του κοινού τους συμφέροντος να καταστρέψουν αυτόν τον άνθρωπο και τον Σκοπό του. Φορώντας τον μανδύα τού υποκριτικού φαρισαϊσμού, αυτή η ανίερη συμμαχία υποσχέθηκε ότι χωρίς τον Χίτλερ θα υπάρξει ένας καλύτερος κόσμος    —ένας κόσμος ελευθερίας και δημοκρατίας, ένας κόσμος δίχως φόβο και αδικία, στον οποίον το Καλό θα θριαμβεύσει επί του Κακού. Αλλά το πόσο ειλικρινείς ήταν οι δηλώσεις τους μπορεί να διαπιστωθεί από τους βιασμούς, τις λεηλασίες, τις εθνοκαθάρσεις, τα βασανιστήρια, τις δίκες–παρωδίες, τα «στημένα» δικαστήρια και τη σφαγή εκατομμυρίων σε ολόκληρη την Ευρώπη, δηλαδή από όλα όσα έλαβαν χώρα ακριβώς μετά την «απελευθέρωση».

Τί είδους κόσμο οι νικητές μάς έδωσαν;

   Λοιπόν, τί είδους κόσμο οι νικητές του 1945 πραγματικά μας έδωσαν; Ρίξτε μια καλή ματιά. Για πάνω από πέντε δεκαετίες, είχαν την ευκαιρία να μας δείξουν τον κόσμο τους δίχως τον Χίτλερ. Τι είδους κόσμος είναι αυτός;

  Κατ' αρχάς, μας πρόσφεραν μία ατέλειωτη σειρά πολεμικών συγκρούσεων, στις οποίες αναρίθμητες ζωές χάθηκαν άδικα. Επίσης, μας έδωσαν τον «Ψυχρό Πόλεμο» με τις τεράστιες δαπάνες του και την κατασπατάληση φυσικών πόρων ―για τον οποίο ακόμα πληρώνουμε. Μας έδωσαν έναν κόσμο κλιμακούμενου χρέους, ασύδοτου καταναλωτισμού, εγωκεντρισμού, περιβαλλοντικής καταστροφής, μόλυνσης και φυλετικής επιμειξίας. Μετέβαλαν την εθνική δημογραφική μας σύσταση και μας εισήγαγαν[1] στις «χαρές» της «ολοκλήρωσης», της «ενσωμάτωσης», της «Θετικής Δράσης», στις «ποσοστώσεις μειονοτήτων», στην «εκπαίδευση ευαισθητοποίησης», στη «Μαύρη Ιστορία» και στο ολοκαύτωμα.

Ο Χίτλερ ήταν αντίθετος σε όλα αυτά

Μας έδωσαν ανεκτικότητα, ναρκωτικά, MTV και αυτοκτονίες εφήβων. Μας έδωσαν ασφαλές σεξ, ανασφαλείς δρόμους και περιορισμό της ελεύθερης οπλοκατοχής. Μας έδωσαν rock 'n' roll και συμβουλευτικά κέντρα για τα θύματα βιασμών. Μας έδωσαν «εναλλακτικούς τρόπους ζωής», σοδομία, AIDS, αισχρότητα, διαστροφή, χάος, έγκλημα, διαφθορά, αποχαύνωση και παραφροσύνη κάθε είδους.
Αυτό είναι το είδος του κόσμου το οποίο οι στρατιωτικοί νικητές τού Β΄Ππ μας έδωσαν, και τούτο αποτελεί ένα φρικτό κατηγορητήριο.
Σε καμιά περίπτωση δεν μπορούμε να κατηγορήσουμε τον Χίτλερ γι’ αυτόν τον κόσμο. Ήταν απολύτως αντίθετος προς όλα αυτά, πολέμησε και θυσίασε τα πάντα για να αποτρέψει τη δημιουργία ακριβώς ενός τέτοιου κόσμου. Αλλά οι νικητές τού 1945 πολέμησαν για να καταστρέψουν αυτόν τον άνθρωπο, ώστε να μπορέσουν να επιβάλουν τον δικό τους κόσμο —δηλαδή τον σημερινό. Για τούτο, προκάλεσαν τον Β΄Ππ και γι' αυτό πρέπει να λογοδοτήσουν.

Το 1945 ήταν μία καθοριστική στιγμή

Το έτος 1945 ήταν μια καθοριστική στιγμή, μια καμπή στην ιστορία, η τελευταία μεγάλη νίκη τής Παλαιάς Τάξης, η οποία καθόρισε το είδος του κόσμου που έχουμε σήμερα. Οτιδήποτε λαμβάνει χώρα τώρα ανά την υφήλιο συνδέεται αιτιωδώς με το αποτέλεσμα εκείνης της μεγάλης σύγκρουσης που έλαβε χώρα πάνω από μισό αιώνα πριν. Αυτή η αιτιώδης σχέση είναι η αθέατη πραγματικότητα πίσω από την παρούσα κατάσταση. Και αυτή η κατάσταση δεν θα μεταβληθεί ποτέ, αν δεν αναγνωρίσουμε αυτό το γεγονός και δεν ασχοληθούμε με αυτό. Στην επαναξιολόγηση της συμμετοχής μας στον Β΄Ππ, μπορούμε να καταλήξουμε σε ένα συμπέρασμα: Πολεμήσαμε στη λάθος πλευρά. Και το να παραδεχθούμε αυτό το απλό γεγονός είναι το αναγκαίο πρώτο βήμα για την εθνική και φυλετική μας ανάκαμψη.

Ο αγώνας συνεχίζεται

Το 1959, εμφανίστηκε ένας άνδρας που είχε το σθένος να αναγνωρίσει αυτό το γεγονός, ένας άνθρωπος που συνειδητοποίησε ότι στον Β΄Ππ είχαμε πολεμήσει στη λάθος πλευρά, δηλαδή εναντίον τού Αδόλφου Χίτλερ. Το όνομά του ήταν Τζωρτζ Λίνκολν Ρόκγουελ.[2] Ήταν ένας παρασημοφορημένος πρώην αξιωματικός του Πολεμικού Ναυτικού των ΗΠΑ. Και ακριβώς 40 χρόνια μετά τον Φύρερ, πρώτος σήκωσε τη σημαία ψηλά, αυτός ο μεγάλος απόστολος ήταν που ύψωσε ξανά το λάβαρο! Είναι ένα παράδειγμα για όλους εμάς.
Αν και μία στρατιωτική φάση του Εθνικοσοσιαλιστικού Αγώνα έληξε το 1945, ο πόλεμος που κηρύχθηκε από τον παγκόσμιο Εβραϊσμό εναντίον του Χίτλερ το 1933 δεν έχει λήξει. Σήμερα, ο εχθρός, με την παθολογική επιδίωξη των μεσσιανικών του σχεδίων, συνεχίζει τον πόλεμο ενάντια στον Ηγέτη.

Και έτσι έχουμε πάλι μάχη. Αλλά αυτή τη φορά, έχουμε την ευκαιρία να είμαστε στη σωστή πλευρά, σε αυτόν τον διαρκή πόλεμο. Και αντί να πολεμάμε εναντίον του Χίτλερ, τώρα μπορούμε να πολεμήσουμε στο πλευρό του και για τη Νέα Τάξη του. Και δεν υπάρχει μεγαλύτερη τιμή ή προνόμιο από αυτό!



[1] αναφέρεται στις ΗΠΑ κυρίως
[2] Διοικητής Ναυτικού των ΗΠΑ και ιδρυτής του «Αμερικανικού Ναζιστικού Κόμματος» (American Nazi Party). Ο Ρόκγουελ ήταν μία σημαντικότατη προσωπικότητα του μεταπολεμικού αμερικανικού Εθνικοσοσιαλιστικού κινήματος και οι απόψεις και τα γραπτά του συνεχίζουν να επηρεάζουν ανθρώπους που έχουν παρόμοιες απόψεις, διεθνώς και ιδιαίτερα στις ΗΠΑ.



The Stormtrooper

Κυριακή, 28 Μαΐου 2017

Ο ύμνος των Σουηδών εθνικοσοσιαλιστών


Αυτή η ερμηνεία του τραγουδιού το οποίο είναι βασισμένο στον Γερμανικό Εθνικοσοσιαλιστικό ύμνο του Horst Wessel Lied, αποδίδεται από τον Joakim Blixt. Η εκτέλεση και η ποιότητα του ήχου αυτής της ερμηνείας είναι εξαίσια.


The Stormtrooper

Παρασκευή, 26 Μαΐου 2017

Der Marsch zum Führer - Η πορεία προς τον Φύρερ

Η πορεία προς τον Φύρερ (γερμ. Der Marsch zum Führer) είναι κινηματογραφική ταινία της Εθνικοσοσιαλιστικής Γερμανίας με θέμα τα Κομματικά συνέδρια της Νυρεμβέργης. Στο έργο αυτό εικονίζονται οι πορείες της νεολαίας από όλα τα μέρη της Γερμανίας με κοινό προορισμό τη Νυρεμβέργη με σκοπό να παρευρεθούν στο συνέδριο και να ακούσουν τον Χίτλερ να ομιλεί. 

Το έργο ξεκινά στο μνημείο των πεσόντων «Χανς Μάλλον» στη νήσο Ρίγκεν. Εκεί ομιλεί ο φον Σίραχ στους έφηβους που ξεκινούν την πορεία τους. Στην εξέλιξη του έργου ακολουθούν και άλλες ομάδες νεολαίας, από όλα τα μέρη της Γερμανίας. Πορεύονται τραγουδώντας και αψηφώντας τις καιρικές συνθήκες. Πορεύονται πεζή κρατώντας σημαίες, παίζοντας ταμπούρλο και σουραύλι, τραγουδώντας ή σφυρίζοντας τον ρυθμό.

Προορισμός τους είναι το συνέδριο του Εθνικοσοσιαλιστικού κόμματος. Εκεί τελικά βρίσκουν τον προορισμό τους. Παρακολουθούν την ομιλία του Χίτλερ και συνεχίζουν τον δρόμο τους προς το Λάντσμπεργκ, όπου ο Χίτλερ είχε εκτίσει την ποινή του ύστερα από το Πραξικόπημα.

Το έργο τιμήθηκε στη Γερμανία με πολλά βραβεία.

Πρώτη προβολή: 1940
Διάρκεια: 45'


πηγή: Sturm Abteilung


The Stormtrooper

Σάββατο, 20 Μαΐου 2017

Από τα «Σατιρικά Γυμνάσματα» του Κωστή Παλαμά


Όχι λόγια χοντρά και λόγια κούφια·
μ’ όλους και με κανένα δεν ταιριάζουν.
Πούθε κρατεί του κάθε αχρείου η σκούφια

κράχ’ το με λόγια που να ξεσκεπάζουν·
πες τη ντροπή του τάδε και του δείνα·
τα λόγια πότε αέρας, πότε σφάζουν.

Όλα, πρόσωπα, τζάκια, τούτα, εκείνα,
τα δεφτέρια μας άνοιξε ολονών
και το στόμα σου διάπλατο, κι αρχίνα

και ψάλλε τα νεκρών και ζωντανών,
νοικοκυρέων και κατεργαρέων,
και των αρχόντων, και των πιο τρανών.

Στήσου προφήτης, ρίξου των Εβραίων!

                                

πηγή: thulebooks.gr

The Stormtrooper

Παρασκευή, 12 Μαΐου 2017

Das Goebbels Experiment (Ελληνικοί Υπότιτλοι)























Η ταινία βασίζεται εξ ολοκλήρου στο Ημερολόγιο του Δρ. Γιόζεφ Γκαίμπελς. Έχουν αφαιρεθεί τμήματα που προβάλλονται στο γερμανικό και στο αγγλικό ντοκιμαντέρ επειδή δεν ανταποκρίνονται στο ημερολόγιο. 



πηγή:  Sturm Abteilung

The Stormtrooper

Κυριακή, 30 Απριλίου 2017

ΕΙΣ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΧΙΤΛΕΡ


   Βερολίνο, μπούνκερ, 30 Απριλίου 1945, ώρα (Γερμανίας) 15.30: ο Άγιος της Φυλής πεθαίνει εκουσίως, φροντίζοντας να μην αφήσει στους βάρβαρους το σώμα του, το οποίο παρέδωσε στο Σύμπαν. Ο άνθρωπος έπαψε να είναι αισθητός, αλλά την ίδια στιγμή γεννήθηκε ο Μύθος. 
    Χιλιάδες άνθρωποι Τον ακολούθησαν στον θάνατο. Και από αυτούς που έμειναν πίσω, κάποιοι μπορεί να δείλιασαν και να υπέκυψαν, αλλά άλλοι, οι καλύτεροι, έμειναν πιστοί μέχρι το τέλος, αγωνιζόμενοι εις το όνομά Του. Ο Φύρερ παρέμεινε παρών, παρέμεινε με ένταση στο μυαλό ή στην ψυχή του κόσμου. Δεν περνάει μέρα που να μην μνημονευτεί είτε από εχθρούς είτε από πιστούς, απόδειξη του πόσο ζωντανός παραμένει στη συνείδηση των ανθρώπων. Το πέρασμά Του δεν ήταν εφήμερο και, πολύ περισσότερο, δεν ήταν μάταιο. 
    Στη Σταυροφορία Του για την Ευρώπη, για τον πολιτισμό, για τον Λευκό Άνθρωπο ενώθηκαν πολλοί ευρωπαϊκοί λαοί. Κι αν κάποιες χώρες, τις οίδε από ποια κατάρα, δεν κατάφεραν να συγκροτήσουν μεραρχία για να πολεμήσει κατά του μπολσεβικισμού, αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπήρξαν και σε αυτές πιστοί Του, άνθρωποι που Τον ακολούθησαν, αγωνίστηκαν και έμειναν πιστοί σε Αυτόν μέχρι το τέλος. 
    Από τις 30 Απριλίου 1945, όταν το Αρχέτυπο του Θεού ολοκλήρωσε την εκδήλωσή του, όποιος αγωνίζεται για τη Φυλή, αγωνίζεται στο όνομα του Χίτλερ. Και όποιος εναντιώνεται στη Φυλή, εκφράζει τον αγώνα του κατ’ αυτής, κυρίως με αγώνα εναντίον της μνήμης Του, εναντίον του Εθνικοσοσιαλισμού, εναντίον της διάδοσης της Ιδέας είτε με άμεσες διώξεις είτε με προσπάθεια διαστρέβλωσής της. Και όποιος, καθώς τα χρόνια περνούν, ενώ, αρχικά, υπήρξε πιστός, δειλιάζει και παύει να Τον επικαλείται, συγχρόνως παύει να αγωνίζεται ουσιαστικά για τη Φυλή. Γιατί είναι αδύνατον να μιλάς και να μάχεσαι για τη Φυλή, και να αποσιωπάς τον Χίτλερ.
    Σε όλο τον Λευκό Κόσμο, όποιος εντάσσεται στον ευγενή και ιερό αγώνα για τη διατήρηση της Φυλής, για τη διατήρηση του πολιτισμού της Φυλής μας, και την ανάπτυξή του σύμφωνα με τη Φυλή, για την ιστορική αλήθεια, για τη Ζωή, το κάνει στο όνομα του Χίτλερ. Όποιος προσπάθησε να αγωνιστεί για όλα αυτά, χωρίς να το κάνει στο όνομα του Χίτλερ, μόνο σύγχυση προκάλεσε και απέτυχε, χωρίς το πέρασμά του να αφήσει το παραμικρό ίχνος.
    Στο πλαίσιο της καθημερινής προπαγάνδας εναντίον Του, λένε, ακόμη, ότι είναι δήθεν αναχρονιστικό να Τον επικαλούμαστε, Αυτόν και την Επανάστασή Του, την πιο σύγχρονη Επανάσταση, και αυτά τα λένε αυτοί που εμπνέονται από τη Γαλλική Επανάσταση, την Οκτωβριανή Επανάσταση, ή την όποια άλλη «ανταρσία του υποκόσμου» (όπως χαρακτήρισε ο Ρομπέρ Μπραζιγιάκ τη Γαλλική Επανάσταση), ή από ασήμαντα, και τις περισσότερες φορές προγενέστερα του Χίτλερ, ιστορικά πρόσωπα…
    Όμως, όσο λυσσαλέα και αν συνεχίζουν να Τον πολεμούν, 72 χρόνια μετά, ο Κόσμος, μέσα στην απόλυτη παρακμή του, δεν νιώθει ότι ο Χίτλερ έπαψε να υπάρχει, δεν νιώθει ότι ο Αγώνας Του έληξε, αντίθετα Τον θυμάται, Τον επικαλείται, Τον αναζητεί…     

ΧΙΤΛΕΡ ΓΙΑ ΧΙΛΙΑ ΧΡΟΝΙΑ




The Stormtrooper

ΤΙΜΗ ΚΑΙ ΜΝΗΜΗ


Σύντροφοι έκαναν αφισοκόλληση και ανέγραψαν συνθήματα στην Αθήνα το Σάββατο 29 Απριλίου, λόγω των 72 χρόνων από τον θάνατο του Χίτλερ στις 30 Απριλίου του 1945 στο μπούνκερ στο Βερολίνο. ΤΙΜΗ ΚΑΙ ΜΝΗΜΗ. Η δράση για τη διάδοση του Εθνικοσοσιαλισμού συνεχίζεται.


 













  

  













The Stormtrooper 

Σάββατο, 29 Απριλίου 2017

Οι Ουκρανοί εθνικοσοσιαλιστές τιμούν τα SS

Σήμερα, 29 Απριλίου, στο νεκροταφείο της πόλης του Λβιβ έγινε μνημόσυνο προς  τιμήν των πεσόντων της 14ης μεραρχίας (Γαλικίας) SS

































Στην πόλη Ιβάνο-Φρανκίφσκ εθνικοσοσιαλιστές πραγματοποιούν πορεία προς τιμήν των SS της 14ης Μεραρχίας















































































The Stormtrooper