Πέμπτη, 20 Απριλίου 2017

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!


 

"Μέσα στο πέρασμα της Ιστορίας του ανθρώπου συμβαίνει καμιά φορά ο πολιτικός να συνταυτίζεται με τον πραγματικά θεωρητικό του πολιτικού προγράμματος. Όσο πιο σοβαρή και θετική είναι αυτή η σύζευξη, τόσο πιο δυνατές είναι οι αντιδράσεις που θα συναντήσει στην πρακτική εφαρμογή των επιδιώξεών του. Δεν ασχολείται πια για τις ανάγκες της στιγμής, ούτε για τον τυχαίο ψηφοφόρο, αλλά για σκοπούς που δεν μπορούν να τους κατανοήσουν παρά λίγοι εκλεκτοί μονάχα. Γι΄αυτό η ύπαρξή του τότε κινδυνεύει και ζει ανάμεσα στην αγάπη και στο μίσος. Οι αντιδράσεις των συγχρόνων του εξισώνονται από την μελλοντική αναγνώριση των απογόνων που για χάρη τους εργάζεται.

Γιατί όσο πιο ωφέλιμο είναι το έργο της μεγαλοφυίας στους απογόνους, τόσο οι σύγχρονοι δεν μπορούν να το καταλάβουν· όσο πιο σκληρός ο αγώνας, τόσο πιο δύσκολη είναι η επιτυχία. Μολαταύτα, αν, στους αιώνες, η επιτυχία δικαιώσει έναν τέτοιον άνθρωπο, θα μπορέσει ίσως στο διάστημα της γήινης ύπαρξής του να δεχτεί μερικές ωχρές εκλάμψεις της μελλοντικής δόξας του. Στην πραγματικότητα οι άνθρωποι αυτοί είναι οι Μαραθωνοδρόμοι της ιστορίας: τα στεφάνια της δάφνης στολίζουν τους κροτάφους των νεκρών ηρώων.

Σ΄ αυτούς πρέπει να κατατάξουμε τους πιο μεγάλους αγωνιστές του κόσμου τούτου, που, παρ΄ όλη την ακατανοησία των συγχρόνων τους, είναι έτοιμοι να δώσουν τη μάχη για την πίστη και τα ιδανικά τους. Αυτοί είναι που μια μέρα θα βρεθούν πολύ κοντά στην καρδιά του λαού· τότε όλοι θα παραδεχτούν το άδικο που είχαν οι σύγχρονοι αυτών των μεγάλων ανθρώπων και θα θελήσουν να το αποκαταστήσουν. Η ζωή και οι πράξεις τους θα μελετηθούν μ΄έναν θαυμασμό γεμάτο συγκίνηση κι αναγνώριση και θα προσπαθήσουν ν΄ ανασύρουν μέσ΄ απ΄τo σκοτάδι όπου έζησαν, τις τσακισμένες καρδιές και τις απογοητευμένες ψυχές τους."

Απόσπασμα από το Mein Kampf


The Stormtrooper

Κυριακή, 16 Απριλίου 2017

ΙΩΝ ΔΡΑΓΟΥΜΗΣ: ΤΟ ΠΡΟΤΥΠΟ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΕΘΝΙΚΙΣΤΩΝ ΗΤΑΝ ΣΛΑΒΟΣ, ΑΘΕΟΣ ΚΑΙ ΜΠΟΛΣΕΒΙΚΟΣ


 

Των
Σωτήρη Αντωνακόπουλου & Άγγελου Κωνσταντίνου

    Όπως είναι γνωστό, ένα από τα δύο κεντρικά πρόσωπα-ινδάλματα των «ελληνορθόδοξων εθνικιστών», όπως οι ίδιοι αυτοπροσδιορίζονται, είναι ο Ίων Δραγούμης. Το άλλο είναι ο Ιωάννης Μεταξάς και έπεται ο γλεντζές Περικλής Γιαννόπουλος και άλλοι. Ο Δραγούμης, μάλιστα,  θεωρείται ο «πνευματικός πατέρας» ή «ο προφήτης του ελληνικού εθνικισμού».  Προφανώς, οι περισσότεροι από αυτούς που υιοθετούν αυτήν την άποψη δεν έχουν διαβάσει Δραγούμη –πιθανότατα άρχισαν να τον διαβάζουν, αλλά επειδή δεν διαβάζεται εύκολα, λόγω της «μαλλιαρής» που χρησιμοποιεί, τα παράτησαν στην πορεία. Διότι, αν τον είχαν διαβάσει, θα τον απέρριπταν και μάλιστα με αγανάκτηση.
    Ας δούμε, λοιπόν, τι γράφει ο ίδιος ο Δραγούμης, διαβεβαιώνουμε, δε, τους αναγνώστες μας πως ό,τι διαβάσουν, μπορεί να είναι απίστευτο αλλά είναι αληθινό, δεν είναι επιλεγμένο έτσι ώστε να αλλάζει το νόημά του και αν αμφιβάλλουν δεν έχουν παρά να προστρέξουν στα βιβλία του, τα οποία δεκαετίες τώρα εκδίδονται και επανεκδίδονται.

    Κοινοκτημοσύνη των γυναικών   
    Ο Δραγούμης ήταν υπέρ της ελεύθερης διάθεσης των γυναικών σε οποιονδήποτε τις ήθελε, χωρίς αντιρρήσεις και αντιστάσεις, και χωρίς νόμους που να απαγορεύουν σε οποιονδήποτε να «πάρει» όποια γυναίκα τού γυαλίσει. Γράφει στο ημερολόγιό του τον Νοέμβριο του 1913: «Όπως δεν μπορώ να πάρω κάθε γυναίκα που βλέπω στο δρόμο ή στο σπίτι  και που μ’ αρέσει, έτσι δεν μπορώ να πάρω κάθε ξεγυμνωμένη γυναίκα που ορέγομαι. Χωρίς τις κοινωνικές συνθήκες και τους νόμους της αρέσκειας, θα μπορούσε  να υπάρξει τέλεια κοινογαμία». Και συνεχίζει επί του θέματος αυτού, που τον απασχολούσε αρκετά, τον Ιούλιο του 1914 από την Πετρούπολη όπου βρισκόταν (σελ. 81 του ημερολογίου του): «Όταν έγινε η επανάσταση στη Ρωσία στα 1905 [εννοεί το πραξικόπημα της εβραϊκής Bund εναντίον του Τσάρου] ιδρύθηκαν σύλλογοι με νέους  και  νέες πού υποστήριζαν τη θεωρία πως δεν ανήκει το κορίτσι σε  κανένα,  ούτε στους γονιούς της ούτε στον εαυτό της παρά σ’ όλο τον  κόσμο (κοινογαμία) και έκαναν και εφαρμογή της  θεωρίας  τους  αυτής. Η ένταση της θεωρίας τούτης ελαττώθηκε τώρα και πάει να περάσει. Ήταν  σαν ένας άνεμος δυνατός που είχε φυσήξει, άνεμος ελευθερίας και  ανομίας, πού έλυνε τον άνθρωπο από κάθε  χρέος και άφηνε ελεύθερα  κάθε του ορμή να ξεσπά».
    «Άνεμο ελευθερίας» αλλά και «ανομίας», «απαλλαγή του ανθρώπου από κάθε χρέος και απελευθέρωση κάθε ορμής του», «κοινογαμία», που αν τελειώναμε με τις «κοινωνικές συνθήκες και τους νόμους της αρέσκειας», θα μπορούσαμε να την επιτύχουμε σε βαθμό τελειότητας, «να ανήκει το κορίτσι σε όλο τον κόσμο», χωρίς δικές του προτιμήσεις, έτσι ονομάζει τους βιασμούς ο Δραγούμης, και υποστηρίζει ότι δεν θα έπρεπε να υπάρχουν νόμοι που τους απαγορεύουν. Έτσι, υιοθέτησε τη θέση των μπολσεβίκων ότι οι γυναίκες ανήκαν σε όλους, θέση την οποία αυτοί εφήρμοσαν, όπως είναι γνωστό, με τους κτηνώδεις βιασμούς κοριτσιών και γυναικών είτε στην ίδια τη Ρωσία και τη Σοβιετική Ένωση είτε στις χώρες που εισέβαλαν.

    Εμπρός, λοιπόν, κορίτσια, ξεγυμνωθείτε και αφεθείτε, χωρίς αντίσταση, σε όποιον σας ορέγεται, χωρίς την προκατάληψη του ότι πρέπει να σας αρέσει και εσάς και να τον προτιμήσετε. Οι γυναίκες και τα κορίτσια είναι κτήμα όλου του λαού και κάθε αντίσταση είναι αναχρονιστική… Τώρα, τι σχέση έχει αυτό με την ελληνορθόδοξη παράδοση και διδασκαλία, θα πρέπει να μας το εξηγήσουν, ή μάλλον να το εξηγήσουν πρώτα στις γυναίκες, στις μητέρες και στις κόρες τους, οι «ελληνορθόδοξοι εθνικιστές» θαυμαστές τού Δραγούμη.

    Αθεΐα
    Ο Δραγούμης όχι μόνο δεν ήταν Χριστιανός, αλλά δεν πίστευε σε κανέναν Θεό. Γράφει τον Φεβρουάριο του 1914 από τη «Βιέννα» (σελ. 46 του ημερολογίου του):
« ─Γιατί δε γίνεσαι μασώνος;
   ─Μα αν ήτανε ν’ αλλάξω θρησκεία, θα γινόμουν βουδιστής καλήτερα. Αφού  ξεφορτώθηκα το χριστιανισμό, υπάρχει λόγος τάχα να ξαναφορτωθώ άλλη  θρησκεία; Δε μου φτάνει η μία που ξεφορτώθηκα;»
    Ωριμάζοντας, λοιπόν, ο Δραγούμης (το 1914 ήταν 36 ετών) απαρνήθηκε τον Χριστιανισμό, τον οποίον έφερε ως μεγάλο βάρος (και προφανώς ως εμπόδιο στον άνεμο ανομίας που λαχταρούσε), εξ ου και το ότι ένιωσε ότι τον ξεφορτώθηκε, αλλά την ίδια στάση είχε απέναντι και σε κάθε άλλη θρησκεία. Πάντως, αν ήταν να ξαναπιστέψει, βλέπουμε ότι η «ελληνορθοδοξία» δεν ήταν στις προτιμήσεις του…

    Σλάβικη καταγωγή και ψυχή
    Ο πατέρας του ελληνικού εθνικισμού δεν ήταν 100% Έλληνας. Και δεν φτάνει αυτό, αλλά κατά το μέρος που δεν ήταν Έλληνας, ΗΤΑΝ ΣΛΑΒΟΣ, κατά δική του ομολογία! Η γιαγιά του ήταν Ρωσίδα. Γράφει τον Νοέμβριο του 1913 (σελ. 21 του ημερολογίου του):  «Έχω σα μιαν άνθιση από πόθο για να μάθω, να καταλάβω τι είναι οι  Ρώσοι, οι Ρωσίδες, η σλαυική ψυχή, και χαίρομαι με τις ομορφιές της  υπερβόρειας πολιτείας. Η ζωή αυτή, που βλέπω και αισθάνομαι γύρω μου είναι ξένη από μένα και ποθώ να τη γνωρίσω, ίσως όχι τόσο ξένη (αφού  έχω και σλαυικό αίμα μέσα μου) όσο άγνωστη. Τη διαισθάνομαι κάποτε και  λαχταρώ να γνωριστώ μαζί της καλήτερα, να πάω βαθύτερα να τη βρω ως στον πάτο της, να την καταλάβω. Δίψα για γνώση, φρεσκάδα και δροσιά  αντίληψης, λαχτάρα για άνοιγμα της ψυχής μου,  ώστε να περιλάβει και  τούτο, δηλαδή και τη γνωριμία μου με τη συγγενική μου τη σλαυική ψυχή. Περίεργο αίσθημα».
    Είδε ο Σλάβος τη γενιά του και αναγάλλιασε η καρδιά του. Και, μάλιστα, δεν την κρύβει τη σλάβικη καταγωγή του ο «προφήτης του ελληνικού εθνικισμού», αλλά καμαρώνει για το «ανακάτεμα» του αίματός του. Γράφει στο ημερολόγιό του (σελ. 84): «Σεπτέμβρης 1914. Όταν ανακατόνεται αίμα Ελληνικό με αίμα Ρούσικο, γεννιούνται άνθρωποι  ενεργητικοί και ζουμεροί. Είδα πολλά παραδείγματα. Και ένα απ’ αυτά και  γώ. Να και ο Αργυρόπουλος. Να και η mademoiselle Dausas». Πώς γίνεται να είναι «πατέρας του ελληνικού εθνικισμού» κάποιος που έχει, και το καμαρώνει κιόλας, και σλάβικη καταγωγή, ενώ μέχρι πριν από κάποια χρόνια σε αυτή τη χώρα το «σλάβος» εθεωρείτο βρισιά (και σήμερα ακόμη δεν το λες και φιλοφρόνηση), αυτό μόνο οι ελληνορθόδοξοι εθνικιστές το γνωρίζουν…
    Καθώς περνάει ο καιρός το σλάβικο αίμα του δεν τον αφήνει να ησυχάσει, και βασανίζεται από νόστο για τη μητέρα Ρωσία. Γράφει τον Δεκέμβριο του 1915 (ημερολόγιο, σελ. 119): «Έχω νοσταλγία για τη Ρωσία. Το σλαυικό μέρος της ψυχής μου σαν είδε τη  Ρωσία δεν μπορεί πια να την ξεχάσει και δυνάμωσε μάλιστα και πήρε πιο  πολύ συνείδηση του εαυτού του. Δεν είμαι ένας άνθρωπος, είμαι πολλοί». Ο Δραγούμης συναισθάνεται πλήρως τη σλαβική καταγωγή του. Γράφει στο ημερολόγιό του (σελ. 85) τον ίδιο μήνα: «Σεπτέμβρης 1914. Πηγαίνοντας στην Ελληνική εκκλησία σήμερα συλλογίστηκα την αποστολή μου. Ελληνορώσος Ανατολίτης να διδάξω στους Ρώσους και στους Έλληνες  την Ανατολίτικη ψυχή τους, την τόσο διαφορετική από τη Δύση και τον  Ευρωπαϊκό πολιτισμό. Άμα οι Ρώσοι και οι Έλληνες νοιώσουν αυτό, θα  κάμουν μεγάλα έργα. Μα οι Ρώσοι είναι πιο κατάλληλοι να εκπληρώσουν  την ανατολική αποστολή τους, γιατί είναι πιο θρησκευτικοί, πιο νέοι, πιο ακατέργαστοι, πιο μελλοντικοί! Δεν  τους βαραίνουν τόσο παλιοί  πολιτισμοί μέσ’ την ψυχή τους».
    Ε, αυτό κι αν είναι! Δεν φτάνει που ήταν σλάβος, μας λέει και Ανατολίτες! Και μάλιστα, θέλει να μας διδάξει και τη δήθεν ανατολίτικη ψυχή μας. Ο «πατέρας του ελληνικού εθνικισμού» δηλώνει ευθαρσώς ότι είναι Ελληνορώσος (όπως πράγματι ήταν) και Ανατολίτης, και στην «αποστολή» του περιλαμβάνει και τη διδασκαλία στους Ρώσους. Μήπως, τελικά, ο Δραγούμης ήταν και ο πατέρας του ρωσικού εθνικισμού; Είναι σαφές, μάλιστα, ότι θεωρεί τους Ρώσους καλύτερους από εμάς, «πιο κατάλληλους», διότι δεν τους «βαραίνουν παλιοί πολιτισμοί» όπως εμάς. Έχουμε και κουσούρι, δηλαδή, που έχουμε ένδοξο παρελθόν και αρχαίο πολιτισμό, είμαστε ελαττωματικοί και κατώτεροι των Ρώσων… Αλλά ο Δραγούμης ήταν φανατικά κατά της Αρχαίας Ελλάδας, ακριβώς επειδή η καταγωγή του δεν ήταν εντελώς ελληνική.  Και για τον λόγο αυτό ήταν και κατά του ευρωπαϊκού πολιτισμού, διότι έβλεπε σε αυτόν τη συνέχεια του αρχαιοελληνικού πολιτισμού και πνεύματος. Δεν ένιωθε Ευρωπαίος και σίγουρα για τον εαυτό του κάτι παραπάνω γνώριζε αυτός… Δεν εντάσσει τους Έλληνες στην Ευρώπη και στον Ευρωπαϊκό πολιτισμό αλλά στην Ανατολή.
    Αυτό, προφανώς, προκύπτει από την ξεκάθαρη τουρκοφιλία του. Ο Δραγούμης δεν ήθελε μια μεγάλη Ελλάδα, πιθανόν επειδή δεν ήταν ούτε μπορούσε να είναι ένας μεγάλος Έλληνας, αλλά ήθελε συνομοσπονδία με την Τουρκία, μια «Ελληνοτουρκική Ανατολική Ένωση», καθώς είθισται να λέγεται, η οποία στην ουσία ήταν η ένταξη όλων των Ελλήνων στην Οθωμανική Αυτοκρατορία αλλά με ίσα δικαιώματα, με λίγα λόγια να μπορούν οι Έλληνες να βγάζουν βουλευτές. Αυτή ήταν η δική του «μεγάλη ιδέα». Θαύμαζε το οθωμανικό διοικητικό σύστημα, ενώ θεωρούσε πηγή κακών το βαυαρικό που είχε εισαχθεί στην Ελλάδα.
   
    Τουρκοφιλία
    Γράφει τον Ιούλιο του 1914, στο ημερολόγιό του (σελ. 76): «Οι Νέοτουρκοι έκαμαν μιαν επανάσταση στ’ όνομα της ελευθεριάς και με  την ιδέα να γλυτώσουν από την απόλυτη και κατασκοπική τυραννία του  Σουλτάνου και να φτιάξουν ένα κράτος οθωμανικό, μιαν ένωση των λαών  της Τουρκιάς, μιαν οθωμανική εθνότητα απ’ όλα τα έθνη της Τουρκιάς  καμωμένη. Το ιδανικό τους ήτανε συμπαθητικό, μα λιγάκι ονειρικό».
    Με συμπάθεια έβλεπε ο Δραγούμης τους Νεότουρκους, βασικό στέλεχος των οποίων ήταν ο μετέπειτα σφαγέας του Ελληνισμού Κεμάλ Αττατούρκ, και το μόνο πρόβλημα που έβρισκε στο, κατά τα άλλα συμπαθητικό, ιδανικό, ήταν ότι ήταν λιγάκι ονειρικό! Και ποιο ήταν αυτό το ιδανικό που ο «πατέρας του ελληνικού εθνικισμού» έβλεπε με συμπάθεια; Οι Νεότουρκοι, οι οποίοι ιδρύθηκαν στη Γενεύη και στην αρχή του 20ού αιώνα μετέφεραν την έδρα τους στην πολύπαθη Θεσσαλονίκη, είχαν την αμέριστη συμπαράσταση και χρηματοδότηση των εβραίων, και εκτός των άλλων στόχων τους επεδίωκαν και τον απόλυτο εκτουρκισμό των Ελλήνων, όλοι τους, δε, οι επιμέρους στόχοι, συχνά συγκεκαλυμμένοι, συνέκλιναν στη δημιουργία μιας κραταιάς Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Συμπαθητικό όραμα, κατά τον Δραγούμη. Αλλά λιγάκι ονειρικό. Τι κρίμα! Πάντως, όταν ο Δραγούμης έγραφε αυτές τις γραμμές συμπάθειας, είχε ήδη αρχίσει (από τον Ιανουάριο του 1913) η γενοκτονία των Ελλήνων από τους Νεότουρκους…

    Η τουρκοφιλία του είναι τόσο μεγάλη, ώστε φθάνει στο σημείο να θεωρήσει τους πάλαι ποτέ εχθρούς Βούλγαρους ούτε λίγο ούτε πολύ πιο «ξύπνιους» από τους Έλληνες, επειδή είναι στραμμένοι στην Τουρκία, εν αντιθέσει με τους Έλληνες, που αν και Ανατολίτες, κατά τον Δραγούμη, αποστρέφουν το βλέμμα από την «κοιτίδα» Ανατολή για να το στρέψουν στην «ξένη» Δύση. Γράφει στο ημερολόγιό του, τον Αύγουστο του 1915 (σελ. 117):
    «Οι Βούλγαροι είναι πιο κοντά στους Τούρκους, η ψυχή τους. Και ο νους  τους πάντα προς την Τουρκία στραμένος. Αδιάκοπα έχουν να κάμουν μαζί  τους και συνεννοούνται, δεν ξεχνούν ότι είναι Ανατολίτες, δεν  ξιπάζονται επειδή έχουν την υποστήριξη των Φράγκων, την παίζουν και  αυτήν όπως όλα τα άλλα και την περιφρονούν κάποτε (όταν δηλαδή βλέπουν  υποστήριξη και βρίσκουν προστασία από πιο δυνατούς, και βλέπουν  ωφέλεια μεγαλήτερη ή αμεσότερη από τούτους). Εμείς, στραμένοι κατά τη  Δύση, ξεχνούμε πώς η Ανατολή είναι η κοιτίδα μας και τα περασμένα και  τα μελλούμενα, λησμονούμε πως είμαστε Ανατολίτες, ξιπαζόμαστε από τους  Φράγκους, και αν ακόμα δεν έχομε συμφέρο. Ξεχνούμε και το συμφέρο μας  πολλές φορές, μπροστά σ΄ έναν καλό λόγο των Φράγκων».

    Αυτά πίστευε για τους Έλληνες ο Δραγούμης, ότι είναι Ανατολίτες και όχι Ευρωπαίοι. Δεν πίστευε στη συνέχεια και στην καθαρότητα της ελληνικής φυλής ή γένους. Τη δική του περίπτωση την είχε κάνει δόγμα, το δικό του το σύμπλεγμα ιδεολογία. Επανειλημμένως είχε γράψει ότι οι Έλληνες είχαν «ανακατωμένο» αίμα. Στο ημερολόγιό του, γράφει (σελ. 61): «Μάρτης 1914 Βερολίνο. Ίσως μπορέσω να γράψω ακόμα μια μελέτη για τον Ελληνισμό και αυτή θα  επιγράφεται “Έλληνας”. Τι είναι ο Έλληνας; Δύσκολο πρόβλημα, γιατί  υπάρχουν τόσοι διαφορετικοί τύποι και τόσων αιμάτων ανακατώματα. Ίσως ζωγραφιές διαφόρων ελληνικών τύπων και μερικά γενικώτατα κοινά  χαρακτηριστικά θα ήταν καλή εικόνα του Έλληνα και της Ελληνίδας». Πολλά («τόσων») αίματα έχουν ανακατωθεί στον σύγχρονο Έλληνα κατά τον «πατέρα του ελληνικού εθνικισμού», άποψη προδοτική και όπως πλέον έχει αποδειχθεί και εντελώς αντιεπιστημονική. Αλλά για ένα ήταν σίγουρος ο «Ίδας»: ο Έλληνας ήταν Ανατολίτης!

    Από τις παραπάνω καταγραφές στο ημερολόγιό του προκύπτει ότι ο Δραγούμης το 1914 ήδη ήταν άθεος, δεν πίστευε στη φυλή, πίστευε στην κοινοκτημοσύνη των γυναικών, καμάρωνε για το ότι είχε σλάβικο αίμα, δεν πίστευε στη Μεγάλη Ιδέα αλλά σε μια ελληνοτουρκική ένωση, ήταν αντίθετος στο αρχαίο ελληνικό πνεύμα και στον ευρωπαϊκό πολιτισμό. Ήδη το 1914 η μεταστροφή είχε γίνει. Γράφει τον Ιούλιο της χρονιάς αυτής από την Πετρούπολη (σελ. 80 του ημερολογίου του): «Έξω από τον πόλεμο τον Ευρωπαϊκό με τη σκέψη μου. Δεν ταιριάζει να μη  μ’ αφήνουν ήσυχο οι άνθρωποι με τούς πολέμους τους να καλλιεργώ τον  εαυτό μου. Αρκετά με σκότισαν οι δυο πόλεμοι πού έκαμαν οι Έλληνες με  τούς άλλους στα Βαλκάνια».
    Τον σκότισαν οι Έλληνες με τους δύο βαλκανικούς πολέμους, αυτόν τον μεγάλο πατριώτη. Και γιατί τον σκότισαν, παρακαλώ; Μήπως πολέμησε; Όοοχι: Με τους παλιοπολέμους τους στα Βαλκάνια για την απελευθέρωση ελληνικών εδαφών δεν τον άφησαν να ασχοληθεί με την καλλιέργεια του εαυτού του!!! Είναι γνωστή, όμως, η αντίθεση του Δραγούμη στους βαλκανικούς πολέμους, αφού τη λύση έβλεπε στην αγαπημένη του Οθωμανική Αυτοκρατορία.
    Καταλήγει αρνησίπατρις. Τον Φεβρουάριο του 1915 γράφει (σελ. 91 του ημερολογίου του): «Έφτασα σ’ ένα σημείο αδιαφορίας για την αντίληψη που είχα μέσα μου από  μικρός για την εθνική μας παράδοση. Και έτσι μένω ψυχρός τώρα που οι  Ρώσοι θα πάρουν την Πόλη. Πολλές φορές μακριά από την πατρίδα, μένω αδιάφορος ολότελα για κάθε  παράδοση, και για κάθε πατρίδα, και γίνομαι μονάχα άνθρωπος. Μ’ αρέσει  αυτή η κατάσταση (ψυχοστασία)».

    Από όλα τα παραπάνω γίνεται σαφές ότι το 1914 ο «πατέρας του ελληνικού εθνικισμού» ήδη πορευόταν στον δρόμο τού μπολσεβικισμού, αφού οι παραπάνω θέσεις ταιριάζουν σε μπολσεβίκο ─και οπωσδήποτε όχι σε ελληνορθόδοξο εθνικιστή.

    Μπολσεβικισμός
    Ο μπολσεβικισμός ήταν η εκδήλωση της «πολιτικής ωριμότητας» του Δραγούμη.
    Στις 16 Δεκεμβρίου 1918 έχει ταχθεί πλέον ξεκάθαρα υπέρ των μπολσεβίκων και χαιρετίζει την «Οκτωβριανή Επανάσταση» στη Ρωσία και τη Νοεμβριανή μπολσεβικική ανταρσία στη Γερμανία.  Την ημέρα αυτή γράφει στο ημερολόγιό του: «[…] Ο σοσιαλισμός νίκησε, όπου υπάρχει πολιτική ανεξαρτησία (Ρωσία, Γερμανία)». Και στις 19 Ιανουαρίου 1919: «[..] Γίνομαι, μα το θεό, σοσιαλιστής και αναρχικός. Πιο αληθινά μιλούνε τούτοι. Μιλούν σύμφωνα με όσα πιστεύουν». Στις 13 Φεβρουαρίου 1919: «[..] Μ’ έκαμαν να συμπαθήσω τους σοσιαλιστές που αποδοκιμάζουν τα κράτη όπως είναι τώρα οργανωμένα, στηριζόμενα στην κεφαλαιοκρατία, και τους αναρχικούς που δεν θέλουν κράτη καθόλου. Και μου ’ρχεται να συμμαχήσω μαζί τους».  Στις 15 Φεβρουαρίου 1919:  «[...] Τι άλλο είναι ο μπολσεβικισμός, βρε αθεόφοβοι, παρά καθαρός και άκρατος σοσιαλισμός που κάνει κράτος δημοκρατικοσοσιαλιστικό; [...]» 
    Ο «πατέρας του ελληνικού εθνικισμού» προς το τέλος της ζωής του, νέος όμως ακόμη, ενθουσιάζεται με τον μπολσεβικισμό και τον ενστερνίζεται απόλυτα. Δεν είναι κανένας άπειρος νεαρός που διψά για κοινωνική δικαιοσύνη και παρασύρεται και παραπλανάται για λίγο, όπως τόσοι πολλοί. Είναι 40 ετών με πλούσια πολιτική εμπειρία. Η συνεχής από το 1914 άρνηση της πατρίδας και της θρησκείας, η απόρριψη της εθνικής παράδοσης, η άρνηση της φυλής τον οδηγούν συνειδητά και με συνέπεια στον μπολσεβικισμό.
    Και είναι τόσο φανατικός μπολσεβίκος που φτάνει στο σημείο να γράψει στο ημερολόγιό του στις 12 Μαρτίου 1919: «[...] Η Ρωσία, αφού έκαμε τη ριζοσπαστικότερη κοινωνική επανάσταση, παλεύει μεταξύ της και με την ξενική επέμβαση. Έλληνες και Γάλλοι στρατιώτες πολεμούν στην Οδέσσα. Μακάρι να τσακιστούν από τους μπολσεβίκους [...]»

    Αυτός ήταν ο Δραγούμης. Ο «προφήτης του ελληνικού εθνικισμού» ευχήθηκε να τσακίσουν οι μπολσεβίκοι το ελληνικό εκστρατευτικό σώμα στην Ουκρανία, αυτό το ηρωικό σώμα που πήγε να πολεμήσει τον μπολσεβικισμό με απώτερο στόχο να επιχειρήσει, κατόπιν, την απελευθέρωση της Ανατολικής Θράκης και της Μ. Ασίας. Το σύνθημά του ήταν: «Ο δρόμος μας προς τη Θράκη και τη Μ. Ασία περνάει μέσα από τη Ρωσία», σύνθημα που οι στρατιώτες το έκαναν τραγούδι: «Από τη Ρωσία σύρνει πλατύς δρόμος για τη Σμύρνη». Κι όμως, ο Δραγούμης ενοχλημένος από τον αντιμπολσεβικικό και απελευθερωτικό συγχρόνως χαρακτήρα της εκστρατείας αυτής, ο πάλαι ποτέ πατριώτης και μπολσεβίκος πια Δραγούμης ευχήθηκε να τσακίσουν οι Κόκκινοι το ελληνικό εκστρατευτικό σώμα.
    Στις 29 Μαρτίου 1919 γράφει στο ημερολόγιό του: «[...] Σοσιαλισμός, κοινωνική επανάσταση Ρωσίας, Γερμανίας, Ουγγαρίας και αλλού. Αυγή του μέλλοντος». Αυγή του μέλλοντος για τον «εθνικιστή» Δραγούμη η Ρόζα Λούξενμπουργκ και ο Μπέλα Κουν! Συμφωνούν οι ελληνορθόδοξοι εθνικιστές;

    Τη μεταστροφή του σε μπολσεβίκο την παραδέχεται και ο ίδιος. Στις 6 Απριλίου 1919 γράφει στο ημερολόγιό του: «Μια περίοδο της ζωής μου εθνικιστική, (από τα 1902 ως τα 1914 απάνω κάτω). Έπειτα έβαλα μια petition de principe στο νασιοναλισμό μολονότι ενεργούσα σύμφωνά του. Τώρα μπαίνω σε μια σοσιαλιστική και ανθρωπιστική περίοδο. Αρχίζω να λαβαίνω συνείδηση του αναρχισμού μου (1917-1919) και προχωρώ [...] στην πρώτη περίοδο επίδραση του Nietsche και  Barres. Στη δεύτερη Τολστόϊ, Rousseau, Κροπότκιν, Gide. Στην πρώτη περίοδο Μακεδονική ενέργεια. Στη δεύτερη Ρωσική επανάσταση και κοινωνική επανάσταση παντού. Στη Μακεδονική ενέργεια έλαβα μέρος, στην κοινωνική επανάσταση όχι ακόμα».
    Σε αυτό εξελίχθηκε και κατέληξε ο Δραγούμης, αφού απέρριψε τον εθνικισμό: σε αναρχομπολσεβίκο.
    Η κατάντια του, δε, ήταν τέτοια, ώστε έφτασε να παρακαλάει να δημοσιευθεί άρθρο του στον Ριζοσπάστη!!! Γράφει σχετικά στο ημερολόγιό του: «Αθήνα, Γενάρης 1920: [...] Αισθάνθηκα πολλές φορές κουρασμένος και μικρός για πολιτικούς αγώνες. Μερικές φορές έγραψα άρθρα σε εφημερίδες που μου ζήτησαν γνώμες. Δύο φορές έγραψα άρθρα χωρίς να μου τα ζητήσουν (ένα για τον μπολσεβικισμό και ένα για τον Έσλιν) [...]»
    Σχετική είναι η μαρτυρία του περιβόητου Γιάννη Κορδάτου (στο αφιερωμένο στον Δραγούμη τεύχος της 15.3.41 της «Νέας Εστίας»): «[…] Θυμάμαι ακόμα πως ύστερα από λίγες μέρες έγραψε ένα μεγάλο άρθρο, που ήταν σαν να πούμε το σοσιαλιστικό-μεταρρυθμιστικό του credo. Με κάλεσε σπίτι του και μου διάβασε και μου έδωσε να το δημοσιέψω στην εφημερίδα που ήμουνα ο πολιτικός διευθυντής της [στον Ριζοσπάστη]. Δεν ήθελα να τον πικράνω και να του πω πως η δημοσίεψη του άρθρου του δεν ήταν εύκολη. Προσπάθησα να τον πείσω πως καλύτερα θα ήταν να δημοσιευόταν σε μιαν άλλη εφημερίδα. Δεν επέμεινε, και πράγματι δημοσιεύθηκε στην “Αθηναϊκή”, πετσοκομμένη όμως από τη λογοκρισία. Ο ίδιος μου έφερε την άλλη μέρα ένα αλογόκριτο φύλλο, που το κράτησα στο αρχείο μου. Από τότε βλεπόμαστε ταχτικά».

    Αυτός είναι ο Δραγούμης: επέλεξε συνειδητά τον μπολσεβικισμό, είχε και σλάβικη καταγωγή, δεν επιθυμούσε την απελευθέρωση της Θράκης και της Μ. Ασίας, αλλά την ένταξη της Ελλάδας στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, θεωρούσε τους Έλληνες μπάσταρδους. Οπωσδήποτε υπάρχει λόγος που ο άνθρωπος αυτός επεβλήθη και υπερπροβλήθηκε ως μέγας πατριώτης, ως ο προφήτης του ελληνικού εθνικισμού, ενώ ακόμη και κάποιος απλοϊκός πατριώτης δεν μπορεί παρά να τον απορρίψει μετά βδελυγμίας. Μένει να ερευνηθεί τι εξυπηρετεί η επιλογή του ως «πατέρα του ελληνικού εθνικισμού», έρευνα που δεν μπορεί παρά να συμβαδίσει με την έρευνα για τις λοιπές πτυχές του πολιτικού βίου τού Δραγούμη.

    
The Stormtrooper

Πέμπτη, 13 Απριλίου 2017

ΝΕΑ ΕΚΔΟΣΗ από τις εκδόσεις Edelweiss: 100 ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΕΣ ΕΞΟΥΣΙΑΖΟΥΝ ΤΗ ΒΡΕΤΑΝΙΚΗ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ

Συγγραφέας: Giselher Wirsing, Γκίζελερ Βίρζινγκ
Εκδόσεις: Edelweiss
Σελίδες: 132
Έτος έκδοσης: 2017
ISBN: 978-618-80568-2-4


    Το βιβλίο του διαπρεπούς Γερμανού συγγραφέα και δημοσιογράφου Giselher Wirsing Εκατόν οικογένειαι εξουσιάζουν την Αυτοκρατορία, του οποίου ανατύπωση με τίτλο Εκατό οικογένειες εξουσιάζουν τη Βρετανική Αυτοκρατορία είναι η παρούσα έκδοση, κυκλοφόρησε το 1941 στην ελληνική γλώσσα, από το γερμανικό Γραφείο Πληροφοριών. Είναι ένα από τα βιβλία της περίφημης γερμανικής σειράς «Η Αγγλία δίχως μάσκα». Eκδόθηκε την ίδια περίπου περίοδο σε πολλές χώρες. Το θέμα του είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον και πάντα επίκαιρο: η αληθινή, κρυφή ιστορία των βρετανικών κέντρων εξουσίας. Αποκαλύπτει την οικονομική ολιγαρχία των Βρετανών και εβραίων πλουτοκρατών ─στους οποίους απονεμήθηκαν τίτλοι από τη βασιλική οικογένεια και συχνά έγινε αλλαγή ονόματος, ώστε να φαίνονται ευγενείς─ η οποία ασκούσε την πολιτική εξουσία, τις ανίερες στενές σχέσεις και διασυνδέσεις όλων αυτών («το πυκνό δίκτυο σχέσεων και δεσμών μεταξύ της υψηλής κεφαλαιοκρατίας, της μεγάλης βιομηχανίας, των εταιριών της ναυτιλίας και των πολιτικών αντιπροσώπων του βρετανικού κράτους») αλλά και τη συμμετοχή τους σε επιχειρήσεις ξένων χωρών, την τύχη των οποίων, επίσης, επηρέαζαν, καθώς επίσης αποκαλύπτει τις πραγματικές αιτίες των πολέμων στους οποίους ενεπλάκη η Μ. Βρετανία και τι πραγματικά εξυπηρετούσε ο κατά το 1939 εξαπολυθείς πόλεμος κατά της Γερμανίας. Οι αποκαλύψεις του βιβλίου καταρρίπτουν τον μύθο ότι το κοινοβουλευτικό σύστημα της Αγγλίας είναι πρότυπο, είναι ιδανικό, επιχείρημα που τόσο έχει χρησιμοποιηθεί για αντικρούσει την σε παγκόσμιο επίπεδο χρεωκοπία του δημοκρατικού πολιτεύματος. Όπως αποδεικνύει ο συγγραφέας «το δημοκρατικόν σύστημα της Αγγλίας δεν είναι τίποτε άλλο παρά η κυριαρχία μερικών οικογενειών ανερχομένων εις μίαν εκατοντάδα…Η ευρεία μάζα του λαού δεν συμμετέχει καθ’ ολοκληρίαν εις τα κολοσσιαία πλούτη, τα οποία συσσωρεύονται εις το City του Λονδίνου». Εκατό οικογένειες που κατάφεραν μέσα από γάμους εντός του κύκλου τους και με τους ψεύτικους τίτλους ευγενείας να αποκτήσουν και διατηρήσουν θέσεις-κλειδιά, όπως: ιδιοκτητών ΜΜΕ, ιδιοκτητών μεγάλων ασφαλιστικών εταιρειών, μεγάλων επιχειρήσεων «κοινής ωφελείας», εταιρειών ειδών πολεμικού εξοπλισμού, διευθυντών τραπεζών. Συγχρόνως, όμως, κατέλαβαν θέσεις βουλευτών και αυτήν ακόμη του πρωθυπουργού. Σε τέτοιες θέσεις εγκατέστησαν και τις συζύγους, τα παιδιά τους, τα ανίψια τους. Ο συγγραφέας περιγράφει την ιστορία και εξέλιξη γνωστών οικογενειών πλουτοκρατών και παραθέτει πίνακες που απεικονίζουν τις σχέσεις και διασυνδέσεις, αλλά και τις παράλληλες θέσεις και ιδιότητες των Βρετανών και εβραίων πολιτικών, οι οποίοι καθόρισαν την πολιτική τής Αγγλίας και των χωρών που συνδέονταν ή εξηρτώντο από αυτήν, με γνώμονα το δικό τους οικονομικό συμφέρον, εις βάρος του λαού, τον οποίο σκοπίμως οδήγησαν στον «πολιτικό εκφυλισμό» για να τον κρατούν υποταγμένο. Ο Wirsing δεν παραλείπει να αναφερθεί στις ρίζες αυτού του φαινομένου, τις οποίες εντοπίζει στον αγγλικό πουριτανισμό, στη δράση του οποίου «οφείλεται το ότι ο αγγλικός λαός αισθάνεται κατά κυριολεξίαν ως διάδοχος του λαού του Ισραήλ. Οι στρατιώται και οι αξιωματικοί του Cromwell απέβαλον τα ονόματά των και ωνομάζοντο μεταξύ των με τα ονόματα των μορφών της παλαιάς διαθήκης…»
Στον σύγχρονο αναγνώστη οι αποκαλύψεις του βιβλίου δεν θα φανεί ότι αναφέρονται μόνο στο παρελθόν, αφού η κατάσταση αυτή συνεχίζεται μέχρι σήμερα από τους πλουτοκράτες διαδόχους των εκατό κυρίαρχων οικογενειών της βρετανικής πολιτικής και οικονομικής σκηνής.

Περιεχόμενα
Η Βουλή των Κοινοτήτων – η γέφυρα εντολών των πλουτοκρατών
Τρεις φίρμες ειδών πολεμικών εξοπλισμών διορίζουν τρεις πρωθυπουργούς
Οι τραπεζίται – οι πραγματικοί κυρίαρχοι της Αγγλίας
Το δίκτυον των σχέσεων
Η Αυτοκρατορία – η λεία των εκατόν οικογενειών
Το Κοινοβούλιον – μία οικογενειακή επιχείρησις
«Honni soit qui mal y pense»
Οι «μη έχοντες τίποτε» και η Αγγλική Πλουτοκρατία



The Stormtrooper

Πέμπτη, 6 Απριλίου 2017

Σαν σήμερα τ' αδέλφια μας...

                                                                                                                                                                    Σαν σήμερα τ' αδέλφια μας ήρθαν να μας λυτρώσουν από την εβραιοκαπιταλιστική τυραννία
Σαν σήμερα τ' αδέλφια μας ήρθαν να μας  σώσουν από τον κίνδυνο της μπολσεβικοποίησης
Σαν σήμερα τ' αδέλφια μας ήρθαν να μας απαλλάξουν από ψευτοπατριωτικές κυβερνήσεις
Σαν σήμερα τ' αδέλφια μας ήρθαν να μας απελευθερώσουν από την εβραιοβρεταννική κυριαρχία
Σαν σήμερα τ' αδέλφια μας ήρθαν να μας τραβήξουν από το σκοτάδι της άγνοιας
Σαν σήμερα τ' αδέλφια μας ήρθαν να μας δώσουν το χέρι και να μας  σηκώσουν επάνω
Σαν σήμερα τ' αδέλφια μας ήρθαν να μας θυμίσουν ότι είμαστε απόγονοι αρχαίων Ελλήνων και όχι βυζαντινών προσκυνημένων και μοιρολατρών
Δεν ξεχνούμε τ' αδέλφια μας                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                               


Πηγή: Ευρωπαϊκή Αντίσταση

The Stormtrooper

Τετάρτη, 29 Μαρτίου 2017

Διαμονές: Το ταξίδι στην Ελλάδα

Σε όλο το έργο του Μ.Χάιντεγκερ η παρουσία της Ελλάδας είναι έντονη. Hράκλειτος, Παρμενίδης, Σοφοκλής, Αντιγόνη, Πλάτων αποτελούν αναγκαίες αναφορές και προυποθέσεις τού έργου του.
Αλλά στο « Διαμονές : Το ταξίδι στην Ελλάδα» (Εκδ.:ΚΡΙΤΙΚΗ 1998 ,μετ.Γ.Φαράκλας, Επιμ.Ν.Καλταμπάνος,πολυτονική έκδοση) ο Χάιντεγκερ περιγράφει τίς εντυπώσεις από μία επίσκεψη στην Ελλάδα το 1962, που είναι συγχρόνως και ένα διαχρονικό ταξίδι στον ελληνικό λόγο.
Πώς θα αντιμετωπίσει τον ελληνικό τόπο με την ιστορία που περιέχει και τίς σημασίες που κομίζει; Όπως επισημαίνει ο Γ.Φαράκλας « ο Χάιντεγκερ υπενθυμίζει ότι το νοήμον όν είναι πρώτα κάτοικος .Ταυτίζομαι μ’έναν τόπο. Ως σκεπτόμενος δεν ανήκω κάπου και οικειοποιούμαι όσα είναι κάπου . αλλά ως κάτοικος ανήκω ,νοιώθω οικεία , ανοίκεια ,είμαι οικειοποιημένος εγώ από κάτι άλλο , και τούτο , προτού αρχίσω να σκέφτομαι »(σελ.115).
Η περιγραφή, από τον Μ.Χάιντεγκερ ,του ταξιδιού του ,αρχίζει με ένα απόσπασμα από το ποίημα του Χαίλντερλίν «Άρτος και Οίνος» , που εμπνέεται κι αυτό από την περιπλάνηση στον ελληνικό χώρο και χρόνο.
Τι αντικρύζει ο « φιλόσοφος των δρόμων του δάσους» καθώς ως
επιβάτης του πλοίου «Γιουγκοσλαβία» επισκέπτεται την χώρα μας ;
Κατ΄αρχήν η νοσταλγία της αρχαίας πραγματικότητας τον θέτει ενάντιο σε ότι εκπροσωπεί η νεωτερικότητα :

«Οι θεοί της Ελλάδας και ο ανώτατος θεός τους , άν ποτέ έλθουν , θα επανακάμψουν μόνο μεταμορφωμένοι σ’ έναν κόσμο που η ανατρεπτική αλλαγή του οφείλεται στον τόπο τών θεών που υπήρξε η αρχαία Ελλάδα. Άν όσα σκέφθηκαν οι διανοητές της αρχαίας Ελλάδας ,ενώ άρχιζε η φυγή των θεών , δεν είχαν ειπωθεί σε μιά γλώσσα αυτοφυή και άν τα ειρημένα δεν είχαν έπειτα μετασχηματισθεί σε εργαλείο αλλότριας κοσμοθεώρησης , δεν θα κυριαρχούσε τώρα η ως πρός το ίδιόν της ακόμη κρυμμένη εξουσία της πανδαμάτορος νεώτερης τεχνικής και της σύστοιχης προς αυτήν επιστήμης και βιομηχανικής κοινωνίας ». 

Το πλοίο που επιβαίνει ο Χάιντεγκερ «πιάνει» στην Κέρκυρα, στην Κεφαλλονιά ,στην Ιθάκη , στο Κατάκωλο.Οδικώς κατευθύνεται στην Ολυμπία.Ο Χάιντεγκερ αφιερώνει αρκετές σελίδες στον χώρο της αρχαίας Ολυμπίας και σημειώνει ότι στα έργα γλυπτικής που αντίκρυσε εκεί αναδύθηκε το ίδιον του ελληνικού κόσμου « εφ’ όσον εδώ το ίδιον του ελληνικού κόσμου κατέστη « ξέφωτο», χωρίς να πάψει να είναι απόμακρο» (σελ.49).
Για τον Χάιντεγκερ :

«η ελληνικότητα συνέχισε να είναι κάτι που προσδοκούσα , κάτι που διαισθανόμουν μέσα από την ποίηση των αρχαίων , κάτι που προσέγγιζα χάρη στίς Ελεγείες και στούς Ύμνους του Χαίλντερλίν , κάτι που σκεφτόμουν στίς μακρές οδούς τής σκέψης » (σελ.51). 

Ο Χάιντεγκερ θα επισκεφθεί τούς τόπους που φέρουν στοιχεία της αρχαιοελληνικής ιστορίας : Κόρινθος ,Μυκήνες , Νεμέα, Άργος , Επίδαυρος, Κνωσσός, Φαιστός , Πάτμος,Δήλος ,Ρόδος.Δεν προσηλώνει την ματιά του τόσο στον φυσικό χώρο, αλλά αναζητεί τίς αφορμές για να στοχαστεί την προσωκρατική σκέψη , την τεχνική , την εξέλιξη της Ευρώπης: « Ο διάλογος με το ασιατικό στοιχείο υπήρξε γόνιμη αναγκαιότητα για το ελληνικό Dasein.Αυτός ο διάλογος ανάγεται για μάς σήμερα – μ’έναν ολότελα άλλο τρόπο , σε πολύ μεγαλύτερη έκταση – στην απόφαση για το πεπρωμένο της Ευρώπης και όλων όσων ονομάζονται δυτικός κόσμος» (σελ.59).
Ο Χάιντεγκερ εντυπωσιάστηκε από την Δήλο:

«Μόνο με την εμπειρία της Δήλου έγινε το ελληνικό ταξίδι διαμονή , «ξέφωτη» παραμονή κοντά σ’ ότι είναι η αλήθεια» (σελ.71). 

Στοχαστικότερος θα γίνει όταν ανέβηκε στον βράχο της Ακρόπολης :

«Καμμιά αρχαιολογική περιγραφή και ιστοριολογική εξήγηση δεν μπορούσε να αντιμετωπίσε την σιωπηλή ανάδυση αυτού τού πλησιάσματος που έρχεται από μακριά» (σελ.79).

Καθώς θα περάσει από το Αρχαιολογικό Μουσείο , το Φάληρο , το Σούνιο θα καταλήξει στο Μοναστήρι της Καισαριανής :

«Το χριστιανικό στοιχείο στην μικρή εκκλησία διατηρούσε ακόμη έναν απόηχο της αρχαίας ελληνικότητας , το «άρχειν» ενός πνεύματος που δεν θα υποκύψει στην εκκλησιαστικό – πολιτική και νομικίστικη σκέψη της ρωμαικής εκκλησίας και της θεολογίας της» (σελ. 87).

Το ταξίδι στην Ελλάδα θα κλείσει με τίς επισκέψεις στην Αίγινα και στούς Δελφούς.Ο Χάιντεγκερ επιστρέφοντας στην Εσπερία θα σημειώσει:

«Όπως ο κύλικας του Εξηκία , όπου δελφίνια γλιστρούν με ορμή κολυμπώντας γύρω από το αερόθικτο σκάφος του Διονύσου , υπάρχει εντός τών ορίων του ωραιότερου δημιουργήματος, έτσι ακριβώς ο γενέθλιος τόπος της Δύσης και της νεώτερης εποχής υπό την σκέπη της νησιώτικης υπόστασής του επαφίεται στον αναλογισμό της διαμονής».
http://koutroulis-spyros.blogspot.com/2010/02/blog-post_5723.html 




ΜΑΡΤΙΝ ΧΑΙΝΤΕΓΚΕΡ, ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗΝ ΑΚΑΔΗΜΙΑ ΑΘΗΝΩΝ (4 ΑΠΡΙΛΊΟΥ 1967) 

''Που στρέφεται το στοχαστικό βλέμμα της Θεάς;
Στο άκρο του αναγλύφου στο όριο.
Το όριο δεν είναι όμως μόνο περίγραμμα και πλαίσιο, δεν είναι μόνο το σημείο που τελειώνει κάτι.
Η στοχαστική ματιά της Θεάς, δεν κοιτάζει μόνο την αόρατη μορφή των δυνάμει αόρατων έργων.
Η ματιά της Αθηνάς ακουμπά πρωτίστως σε Εκείνο που παλαιόθεν ονομάζεται από τους Έλληνες «φύσις».
Φύσις: εκείνο που αναδύεται αφ’ εαυτού εντός του εκάστοτε ορίου που κείται εκεί.

Μόνο εδώ, στην Ελλάδα, όπου το όλον του κόσμου απευθύνθηκε στον άνθρωπο ως φύσις και τον κλήτευσε, μπορούσε και όφειλε η ΑΝΤΙΛΗΨΗ και η ΠΡΑΞΗ του ανθρώπου να ανταποκριθεί σε αυτή την κλήτευση.
ΥΠΑΡΧΕΙ ΣΗΜΕΡΑ, ΥΣΤΕΡΑ ΑΠΟ 2.500 ΧΡΟΝΙΑ, ΜΙΑ ΤΕΧΝΗ Η ΟΠΟΙΑ ΔΕΧΕΤΑΙ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΚΛΗΤΕΥΣΗ ΠΟΥ ΑΠΕΥΘΥΝΘΗΚΕ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΤΕΧΝΗ;
ΟΧΙ, ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ.''




The Stormtrooper

Κυριακή, 26 Μαρτίου 2017

Η Ελληνική Επανάσταση από τους Ευρωπαίους ζωγράφους

 
                                     
Ο Αλέξανδρος Υψηλάντης (1792–1828) διαβαίνει τον Προύθο




Το ηρωικό τέλος του Ιερού Λόχου στο Δραγατσάνι
                                                                                                                                           
                                                                                     

Παλληκάρια με τον Κολοκοτρώνη σε ταμπούρι
                                                                                                                                               
                                                                                              
Ο Μακρυγιάννης αμύνεται στον Πειραιά
                                                                                                                 
                                                                                                            
Ο Καραϊσκάκης καταστρέφει τους Τούρκους στην Αράχωβα
                                                                                                                                                 
                                                                      
Η άφιξη του Όθωνα στο Ναύπλιο




                                                                                                                                                                                                                      
                                                                 
Έφιππος Έλληνας πολεμιστής
                                                                                                                                                                                                                                                                       
                                                                                  
Η Ελλάδα στα ερείπια του Μεσολογγίου, 1827, Μπορντώ
                                                                                                                                                                                                                                                                     
                                                                             
Οι σφαγές της Χίου, 1824, Λούβρο


                                                                                                                                                                                                                                                                       
                                                                         
Ο θάνατος του Μάρκου Μπότσαρη,
 βρίσκεται στο μουσείο της Τεργέστης στην Ιταλία
                                                                                                                                                                                                                                                                             
                                                                             
Ο όρκος του Λόρδου Βύρωνα στον τάφο του Μάρκου Μπότσαρη


                                                                                                                                                                                                                                                                                 
                                                              
Έλληνας ορεσίβιος πολεμιστής





Οι τελευταίες στιγμές του Μεσολογγίου


                                                                                                                                                                                                                                                                             
                                                                           
Οι Σουλιώτισσες
                                                                                                                                                                                                                                                                           
                                                                             
Ελληνόπουλο υπερασπίζεται τον πληγωμένο του πατέρα.1827,Μουσείο Μπενάκη.


                                                                                                                                                                   
                                                                        
Ο Δημήτριος Μαυρομιχάλης
                                                                                                                                                                                                                                                             
                                                                                            
Ο Νικολάκης Μητρόπουλος υψώνει τη σημαία της επανάστασης στα Σάλωνα, την ημέρα του Πάσχα του 1821


                                                                                                                                               
                                                                                                    
Ο θάνατος του Λάμπρου Τζαβέλλα


                                                                                                                                                                                                                                                                   
                                                                               
Η Ναυμαχία του Ναβαρίνου


                                                                                                                                                                                                                                                                             
                                                                        
Γεώργιος Καραϊσκάκης
                                                                                                                                                                                                                                                                     
                                                                                    
Θεόδωρος Κολοκοτρώνης
                                                                                                                                                                                                                                                                                       
                                                                    
Ιωάννης Μακρυγιάννης
                                                                                                                                                         
                                                                                       
Κίτσος Τζαβέλας
                                                                                                                                                                                                                                                                             
                                                                        
Κωνσταντίνος Κανάρης



The Stormtrooper