Κυριακή, 14 Ιανουαρίου 2018

Κυκλοφορεί σε λίγες ημέρες από τη Θούλη το αριστούργημα του Joseph Goebbels: «Michael – Ένα γερμανικό πεπρωμένο σε φύλλα ημερολογίου» σε μετάφραση από τα γερμανικά Απόστολου Λαγού





''Αφιέρωση

    1918
    Στεκόσουν όρθιος με το πυροβολημένο μπράτσο δεμένο ακόμα με γάζες, το γκρίζο κράνος στο πληγωμένο κεφάλι, το στήθος γεμάτο παράσημα με σταυρούς, μπροστά σε πλαδαρούς αστούς, για να αποκτήσεις το γυμνασιακό σου απολυτήριο. Επειδή δεν ήξερες μερικούς αριθμούς αποφάσισαν ότι δεν ήσουν ακόμα ώριμος για την απόκτησή του.
    Η απάντησή μας ήταν: Επανάσταση!

    1920
    Ήμασταν έτοιμοι και οι δύο να συνθηκολογήσουμε εξαιτίας της ψυχικής συντριβής. Τότε σηκώσαμε ο ένας τον άλλο επάνω και δεν παραπαίαμε σχεδόν καθόλου.
    Η απάντησή μου ήταν: Επιμονή μέχρις εσχάτων!

    1923
    Προκάλεσες το πεπρωμένο σου, αδιαφορώντας για τον κίνδυνο. Ακόμα, όμως, ήταν πολύ νωρίς. Γι’ αυτό θυσιάστηκες.
    Η απάντησή σου ήταν: Θάνατος!

    1927
    Στεκόμουν μπροστά στον τάφο σου· μια ολόλαμπρη λιακάδα έλουζε τον γαλήνιο πράσινο λόφο, που κήρυττε τη φθαρτή ματαιότητα.
    Η απάντησή μου ήταν: Ανάσταση."




Πηγή: thulebooks.gr



The Stormtrooper

 


Σάββατο, 13 Ιανουαρίου 2018

Ο Άριος, ''Προμηθέας της ανθρωπότητας''




Του Σωτήρη Αντωνακόπουλου


Ο Ολύμπιος Τιτάνας Προμηθέας και ο μύθος που τον συντροφεύει συγκλονίζει σε κάθε εποχή. Για τους Έλληνες είχε τεράστια σημασία η μορφή του, ήταν αυτός που αντιτάχθηκε στην εξουσία των θεών, μοίρασε στους ανθρώπους τη φωτιά της γνώσης και έγινε ο ενσαρκωτής του πολιτισμού, του πνεύματος και της δύναμης.

Στην ινδοάρια παράδοση, ο Προμηθέας έχει σχέση με τη σανσκριτική λέξη pramantha που σημαίνει σβάστικα. Στις Βέδες η pramantha συνδέεται μέσω μιας τελετουργίας με τη δημιουργία της φωτιάς.


Στην Aryavartha (το πολιτισμικό σύμπαν του Αρίου), η Pramantha συνδέεται με το σύμβολο της σβάστικας και ασφαλώς για περισσότερους από έναν λόγους

Αξίζει να σημειωθεί ότι ο μεγάλος Γιόχαν Βόλφγκανγκ Γκαίτε έγραψε το ποίημα ''Prometheus'', ένα αριστούργημα της παγκόσμιας λογοτεχνίας, το οποίο δίνει μια ποιητική διάσταση στο δράμα του Προμηθέα. Το ποίημα μελοποιήθηκε, μεταξύ άλλων, από τον Φραντς Σούμπερτ.




Με την εμφάνιση της εθνικοσοσιαλιστικής επανάστασης στη Γερμανία, ο μύθος του Προμηθέα θα ζωντανέψει για να δώσει και πάλι το φως στην ανθρωπότητα. Ο Αδόλφος Χίτλερ θα είναι εκείνος, ο οποίος θα ξεκλειδώσει τον μύθο στο  ''Ο Αγών μου'', όπου αναφέρει:

"Θα ήταν μάταιος κόπος να συζητούμε πάνω στο σημείο του ποια ή ποιες φυλές υπήρξαν πρωταρχικά οι φορείς του ανθρώπινου πολιτισμού κι έχουν, στην συνέχεια, βάλει τα θεμέλια αυτού που εννοούμε, λέγοντας: ανθρωπότητα. Είναι πολύ απλό να ρωτήσουμε τώρα, με τις παρούσες συνθήκες, κάτι τέτοιο κι η απάντηση είναι εύκολη και ξεκάθαρη. Όλα όσα έχουμε σήμερα μπροστά μας σαν σημάδια του ανθρώπινου πολιτισμού, καρποί της τέχνης, της επιστήμης και της τεχνικής είναι, σχεδόν κυριολεκτικά, δημιουργήματα και καρποί της δραστηριότητας των Αρίων. Αυτό το γεγονός επιτρέπει να συμπεράνουμε ότι η Άρια φυλή είναι ο μοναδικός δημιουργός μιας ανώτερης ανθρωπότητας και, ακολούθως, ότι αντιπροσωπεύει τον πρωταρχικό τύπου αυτού που εννοούμε με τη λέξη: «άνθρωπος». Ο Άριος είναι ο Προμηθέας της ανθρωπότητας, το θείο άστρο τού πνεύματος φώτιζε πάντοτε το ξεκάθαρο μέτωπό του, πάντα αυτός άναβε και διατηρούσε τη φωτιά που κάτω απ’ τη μορφή της γνώσης, φώτιζε τη νύχτα κι αποκάλυπτε τα μυστήρια, που επίμονα ήθελαν να κρατήσουν τη σιωπή τους, δείχνοντας έτσι στον άνθρωπο τον δρόμο που έπρεπε να χαράξει για να καταστεί κυρίαρχος πάνω στ’ άλλα ζωντανά πλάσματα τούτης της γης. Αν εξάλειφαν από το πρόσωπο της γης τον Άριο, ένα βαθύ σκοτάδι θα ξαπλωνόταν πάνω της, για μερικούς αιώνες ο πολιτισμός που αυτός δημιούργησε θ’ αντανακλούσε ακόμη, αλλά τελικά ο κόσμος θα μεταβαλλόταν σε μιαν απέραντη έρημο.''


Στην εθνικοσοσιαλιστική Γερμανία, o Προμηθέας θα κυριαρχήσει με τη μορφή και το πνεύμα του. Ο 'Αρνο Μπρέκερ θα φιλοτεχνήσει δύο αγάλματα που θα τοποθετηθούν  στην κύρια είσοδο της Καγκελαρίας του Ράιχ, εμπνευσμένος από τον Προμηθέα. Στο πρώτο (die Partei) κρατώντας πυρσό θα συμβολίζει το Κόμμα, στο δεύτερο (Wehrmacht) κρατώντας ξίφος θα συμβολίζει τον στρατό. 


Επιπλέον, το 1938 θα δημιουργήσει ένα γιγαντιαίο άγαλμα που θα το ονομάσει ''Προμηθέας'', προς τιμήν του εθνικοσοσιαλιστικού κόμματος, το οποίο, σαν τον Προμηθέα, κομίζοντας φωτιά και φως οδηγεί τον λαό σε ένα δρόμο ζωής και πολέμου.


Εντύπωση και δέος προκαλεί και το έργο του γλύπτη Willy Meiler ''O Λαμπαδηφόρος'', το οποίο διακοσμούσε την Sonnwendplatz της Ordensburg Vogelsang, τόπο εορτασμού των ηλιοστασίων. Το έργο αναπαριστά τον Προμηθέα με τον πυρσό και δίπλα του είναι σκαλισμένη μια προσφώνηση στους μαθητές και μελλοντικούς ηγέτες του Ράιχ:

''Είστε οι λαμπαδηφόροι που φωτίζετε το έθνος, εσείς να φέρετε το φως του πνεύματος στη μάχη για τον Αδόλφο Χίτλερ''. 



Εκείνον τον σκληρό Απρίλιο του 1945, στο Βερολίνο το Αισχύλειο δράμα του Προμηθέα συνάντησε το Βαγκνερικό φινάλε. Σήμερα, 73 χρόνια μετά, Εθνικοσοσιαλιστές σε όλο τον κόσμο συνεχίζουμε και παραμένουμε πιστοί στον Μύθο και στα λόγια του Αδόλφου Χίτλερ:

''Ο Άριος είναι ο Προμηθέας της ανθρωπότητας''


The Stormtrooper



Παρασκευή, 15 Δεκεμβρίου 2017

Τιμή μου η πίστις



Του Ηeinrich Himmler

Μια τρίτη κατευθυντήρια γραμμή και αρετή, η οποία είναι απαραίτητη για  την ανάπτυξη και την εν γένει στάση αυτής της Schutzstaffel (SS) είναι η έννοια της πίστης και η έννοια της τιμής, οι οποίες είναι αλληλένδετες μεταξύ τους. Έχουν  ήδη αναφερθεί σε δύο φράσεις, στη φράση του Φύρερ, «Τιμή μου η πίστις», και στη φράση του παλαιού γερμανικού δικαίου, «Όλη η τιμή προέρχεται από την πίστη». Διδάσκουμε στον άνδρα των SS οτι πολλά πράγματα μπορούν να συγχωρεθούν σε αυτόν τον κόσμο, ένα όμως ποτέ: η απιστία. Όποιος πλήττει την πίστη, αποκλείεται από την κοινότητά μας.  
 

   
Γιατί η πίστη είναι μια υπόθεση της καρδιάς, ποτέ του νου. Ο νους μπορεί να παραστρατήσει. Αυτό κάποιες φορές είναι επιζήμιο, ωστόσο ποτέ αδιόρθωτο. Η καρδιά όμως πρέπει να χτυπάει πάντα με τον ίδιο παλμό, και όταν σταματήσει, ο άνθρωπος πεθαίνει, όπως ακριβώς και ένα έθνος πεθαίνει, όταν αθετεί την πίστη. Εννοούμε την πίστη κάθε είδους, την πίστη στον Φύρερ και συνεπώς στο γερμανικό τευτονικό έθνος, στη θέλησή του και στο είδος του, πίστη στο αίμα, στους προγόνους και τους απογόνους, πίστη στην οικογένειά μας, πίστη στους συναγωνιστές και πίστη στους αταλάντευτους νόμους της ευπρέπειας, της καθαρότητας και του ιπποτισμού. Αμαρτάνει κανείς εναντίον της πίστης και της τιμής, όχι μόνο όταν αφήνει άπραγος να προσβάλλεται η τιμή του ίδιου ή της Schutzstaffel, αλλά προπαντός και όταν δεν σέβεται την τιμή άλλων, κοροϊδεύει πράγματα τα οποία για άλλους είναι άγια ή όταν δεν υπερασπίζεται ευπρεπώς και με ανδρισμό τους απόντες, τους αδύναμους και τους απροστάτευτους. 

 
 
 TheStormtrooper
 
 

Προεκλογική ομιλία του Αδόλφου Χίτλερ - 27 Ιουλίου 1932




 

πηγή: Sturm Abteilung

The Stormtrooper

Τρίτη, 28 Νοεμβρίου 2017

ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙ ΕΘΝΙΚΟΣΟΣΙΑΛΙΣΤΕΣ ΤΟ 1930 — Η ΓΕΡΜΑΝΟΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗ ΕΝΩΣΗ



Στις Ηνωμένες Πολιτείες η Amerikadeutscher Volksbund, ή Γερμανοαμερικανική  Ένωση, σχηματίστηκε το 1936 λειτουργώντας γύρω στα 20 κέντρα νεολαίας και εκπαίδευσης και σταδιακά αύξησε τα μέλη της σε δεκάδες χιλιάδες μεταξύ 70 περιφερειακών τμημάτων σε ολόκληρη την χώρα.

Στις 20 Φεβρουαρίου,1939, η Ομοσπονδία οργάνωσε μια συγκέντρωση στο πάρκο Μάντισον της Νέας Υόρκης καταγγέλοντας Εβραϊκές συνωμοσίες, τον Προέδρου Ρούζβελτ και άλλους. Στην συγκέντρωση συμμετείχαν 20000 υποστηρικτές και μέλη.

Καθώς ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος ξεκίνησε το 1939, η  Ένωση διαλύθηκε, πολλά από τα περιουσιακά στοιχεία της κατασχέθηκαν, και ο αρχηγός της συνελήφθη και φυλακίστηκε.


Σχεδόν 1000 ένστολοι άντρες φορώντας περιβραχιώνια με την σβάστικα και κρατώντας ναζιστικές σημαίες παρέλασαν στο Νιού Τζέρσεϊ στις 18 Ιουλίου, 1937. Το τμήμα του Νιού Τζέρσεϊ της Γερμανοαμερικανικής  Ένωσης άνοιξε το 400 στρεμμάτων κέντρο Νόρντλαντ στους Λόφους Σάσσεξ. Ο Δρ. Salvatore Caridi της Union City, εκπρόσωπος ενός γκρούπ από Ιταλο-Αμερικανούς Φασίστες οι οποίοι παρευρίσκονταν σαν φιλοξενούμενοι, απευθύνθηκε στα μέλη της ομοσπονδίας ως “Φίλοι Ναζί.”


Η Κατασκήνωση νεολαίας της Γερμανοαμερικανικής  Ένωσης χαιρετάει τον Χίντενμπουργκ στο Griggstown του Νιού Τζέρσεϊ.


Μέλη της Ένωσης σχηματίζουν μια τιμητική φρουρά  καθώς ο Fritz Kuhn, αρχηγός της Ομοσπονδίας, απευθύνεται στο πλήθος στο πάρκο Hindenberg, La Crescenta, κοντά στο Λος Άντζελες, Καλιφόρνια στις 30 Απριλίου, 1939.



Συγκέντρωση κοντά στο Yaphank, Νέα Υόρκη, το 1937


Αυτή η “Οδός Αδόλφος Χίτλερ” είναι ένας δρόμος που περνάει διαμέσου της “Κατασκήνωσης Siegfried,” μια καλοκαιρινή κατασκήνωση της Ένωσης στο Yaphank, Long Island, της Νέας Υόρκης


Εορταστική επέτειος της ναζιστικής κατασκήνωσης της Ένωσης, 1938



Χαιρετισμός στους νεαρούς άντρες που παρελαύνουν με Ναζιστικές στολές. Κατασκήνωση Siegfried στο Long Island


Ο Φριτς Κουν, στο κέντρο κοιτάζοντας προς τα εμπρός, δέχεται συγχαρητήρια από τους συντρόφους αξιωματούχους της Ένωσης στην Νέα Υόρκη στις 4 Σεπτέμβρη, 1938. Ο Kuhn ήταν ομόφωνα επανεκλεγμένος στις 3 Σεπτεμβρίου ως Εθνικός ηγέτης της Ένωσης



Ο Φριτς Κουν, (κέντρο, μπροστά), και μέλη του επιτελείου του υποβάλλουν τα σέβη τους στον Καγκελάριο της Γερμανίας Αδόλφο Χίτλερ, κατά την διάρκεια μιας επίσκεψης στο Βερολίνο



Παρέλαση στη Νέα Υόρκη στην East 86th St. στις 30 Οκτωβρίου, 1939



Ένα πλήθος περίπου 20.000  παρευρίσκονται σε μια συγκέντρωση της Γερμανοαμερικανικής Ένωσης στο Madison Square Garden της Νέας Υόρκης στις 20 Φεβρουαρίου,1939. Στο κέντρο είναι ένα μεγάλο πορτρέτο του Τζορτζ Ουάσινγκτον, ο Ουάσινγκτον “ήξερε ότι η δημοκρατία δεν μπορούσε να πετύχει.”



Το πλήθος απαντά με Ναζιστικό χαιρετισμό καθώς ένστολα μέλη της Ένωσης παρελαύνουν στην συγκέντρωση στο Madison Square Garden της Νέας Υόρκης, στις 20 Φεβρουαρίου,1939



Μέλη της ένωσης καταστέλλουν έναν ταραχοποιό. Η αστυνομία που τον έσωσε και αργότερα συνέλαβε με τα ρούχα του σκισμένα από τον καυγά, τον ταυτοποίησε ως Ισίδωρο Γκρινμπαυμ, 26, Ξενοδοχουπάλληλο. Ο Φρίτς Κουν, εθνικός ηγέτης της Ένωσης, στέκεται στο βήμα και έχει γυρισμένη την πλάτη ένω παρακολουθεί την πάλη, η οποία διέκοψε την στηλίτευση των Εβραίων κατά την συγκέντρωση της Ένωσης



Ομιλητές και στελέχη της Γερμανοαμερικανικής Ένωσης, μπροστά σε μια Αμερικάνικη σημαία σε ένα «πατριωτικό δείπνο» στην Νέα Υόρκη στις  25 Σεπτεμβρίου, 1939. Στο δείπνο αυτό καταγγέλθηκε η πρόταση ουδετερότητας του Ρούσβελτ. Από αριστερά, κάθεται ο Βιλμπουρ Κιγκαν, ένας δικηγόρος από το Νιου Τζέρσεϋ που ενθάρρυνε τα μέλη να ομολογούν την πίστη τους στις Ηνωμένες Πολιτείες, ο αρχηγός της Ένωσης Φριτς Κουν και ο Βίλλιαμ Μέγιερ που είπε ότι η Ένωση θα συνέχιζε να μάχεται για μια πραγματικά ‘’Εθνικιστική Αμερική’’. Όρθιοι: Γκουσταβ Ελμερ, Βίλλιαμ Κουντσε και ο Τζέιμς Βιλλερ, στελέχοι της Ένωσης.


Το 1939, ο αρχηγός της Ένωσης, Φριτς Κουν, φυλακίστηκε. Ανακλήθηκε η υπηκοότητα του και αργότερα φυλακίστηκε σε ένα ομοσπονδιακό στρατόπεδο στο Τέξας. Το 1945, απελάθηκε στην Γερμανία. Εδώ δεμένος με άλλους δύο κρατούμενους, ο Κουν (τρίτος από αριστερά) εισέρχεται στην φυλακή “Sing Sing” της Νέας Υόρκης στις 6 Δεκεμβρίου 1939.


The Stormtrooper

Τετάρτη, 8 Νοεμβρίου 2017

8,9 Νοεμβρίου 1923: Το Πραξικόπημα του Χίτλερ




Από το βιβλίο του Heinz A. Heinz ''ΧΙΤΛΕΡ'', εκδόσεις Θούλη, Αθήνα 2017 - Το απόσπασμα που ακολουθεί είναι από το κεφάλαιο "Und Ihr habt doch gesiegt" ("Και όμως νικήσατε"). Αφηγείται ο Γιόζεφ Μπέρχτολντ, Γκρούπεν-φύρερ (Gruppen-führer)  των SA και εκδότης της εφημερίδας Völkischer Beobachter, ο οποίος έλαβε μέρος στο Πραξικόπημα

*οι φωτογραφίες είναι αυθεντικές από το βράδυ της 8ης και το πρωί της 9ης Νοεμβρίου


   «Ο Αδόλφος Χίτλερ επέλεξε την ημέρα της μεγάλης συγκέντρωσης του φον Καρ για την προσπάθειά του. Κατά τις 11 το πρωί της 8ης Νοεμβρίου, έλαβα τη διαταγή να είμαι έτοιμος για την Εθνική Επανάσταση.
  »Οι άνδρες μου έδωσαν έναν τελευταίο όρκο να υπηρετήσουν μέχρι θανάτου, εφόσον χρειαστεί, και πήραμε τις τελευταίες οδηγίες από τον διοικητή Γκαίρινγκ. Όλη μέρα ασχολήθηκα με τις ετοιμασίες και κατά τις έξι το απόγευμα συγκέντρωσα τα Τάγματα, έτοιμα για μια άμεση επέμβαση στο Τόρμπροϊ, απέναντι από το Στέρνεκερ-μπρόι. [...]
    »Ξεκινήσαμε την πορεία και πήραμε θέση κοντά στο μέρος όπου θα γινόταν η μεγάλη συγκέντρωση του Καρ. Είχε ήδη μαζευτεί υπερβολικά πολύς κόσμος που στριμωχνόταν· μια ομάδα αστυνομικών δίπλα μας δεν μπορούσε να βρει χώρο να σταθεί μέσα στην μπυραρία, και γι’ αυτό καθόταν απ’ έξω.
    »Κοίταξα το ρολόι μου. Ήταν η ώρα! Κραυγάζοντας τις διαταγές μου στους άνδρες μου, όρμησα εμπρός με το πιστόλι μου προτεταμένο. 
  »“Φύγετε από τη μέση ─εσείς εκεί!” φώναξα στους αστυνομικούς, που ασυναίσθητα οπισθοχώρησαν έκπληκτοι και απροετοίμαστοι, ενώ εμείς ορμήσαμε προς την είσοδο. Διέταξα τους άνδρες μου να καλύψουν όλα τα παράθυρα και τις εξόδους, ενώ εγώ με τους υπόλοιπους προχώρησα γρήγορα μέσα στην μπυραρία. 
    »Ο Χίτλερ ήταν ήδη εκεί. Μόλις μας είδε, μπήκε αμέσως επικεφαλής και μας οδήγησε γρήγορα και ήρεμα στον κεντρικό διάδρομο, μέχρι που φτάσαμε στο βήμα. Το ακροατήριο αριθμούσε αρκετές χιλιάδες κόσμο. [...]

    »Η ξαφνική μας εμφάνιση εκεί μέσα προκάλεσε σύγχυση. Ο φον Καρ έμεινε άφωνος. Ο κόσμος άρχισε να φωνάζει, απαιτώντας να μάθει τι συνέβαινε. Γυναίκες λιποθυμούσαν· ο πανικός ήταν φανερός παντού. Εν τω μεταξύ, εμείς είχαμε ανέβει στο βήμα και ο Χίτλερ έκανε μια προσπάθεια να μιλήσει. Όμως, η ένταση ήταν τόσο μεγάλη, που δεν μπορούσε ούτε να ακουστεί ούτε να γίνει κατανοητός. Τράβηξε, λοιπόν, το πιστόλι του και ένας εκκωφαντικός θόρυβος ακούστηκε. Το είχε στρέψει προς το ταβάνι και είχε πυροβολήσει. Αμέσως, επικράτησε σιωπή και τότε ακούστηκε η φωνή του να ανακοινώνει το τέλος τού Κόκκινου Καθεστώτος.
   »Ευθύς, κατέβηκε από το βήμα, για να μιλήσει επειγόντως με τον Δρ. φον Καρ. Αυτός μαζί με τον φον Λόσσοφ και τον Σάισσερ εξαφανίστηκαν σε ένα δωμάτιο πίσω, μαζί με τον Χίτλερ.
   »Κανένας μέσα στην μπυραρία δεν ήξερε τι προμήνυε όλο αυτό...
 »Έτσι, ο διοικητής Γκαίρινγκ ανέλαβε δράση. Ζήτησε την προσοχή του πλήθους, προχώρησε μπροστά και σύντομα κατάφερε να ηρεμήσει τη συνάθροιση. 
    »“Αυτή είναι μια εντελώς καινούργια αρχή,” φώναξε “εμείς θα ξαναχτίσουμε το Κράτος. Ο φον Καρ δεν θα πάθει κανένα κακό. Όλοι τον σεβόμαστε. Δεν πολεμάμε τον στρατό ούτε την αστυνομία, αυτοί είναι με το μέρος μας· πολεμάμε μόνο το εβραϊκό καθεστώς στο Βερολίνο”.
    »Η ανακοίνωσή του αυτή προκάλεσε θύελλα χειροκροτημάτων, που ξέσπασαν ξανά, όταν ο ομιλητής κατάφερε να προσθέσει:


    “Αποφασίσαμε να κάνουμε αυτό το βήμα, γιατί είμαστε σίγουροι ότι οι επικεφαλής μας εδώ στη Βαυαρία θα μας βοηθήσουν να απαλλαγούμε από το Βερολίνο και τους Εβραίους. Η νέα κυβέρνηση θα σχηματιστεί από τους Χίτλερ, Λούντεντορφ, Πένερ και φον Καρ!” 




»[...]Τα Τάγματα Εφόδου στρατοπέδευσαν εκείνη τη νύχτα στον κήπο της Μπεργκερμπρόι. Είχαν ενώσει τις δυνάμεις τους και με τις διμοιρίες της Bund Oberland και του Φράικορπς Ρόσμπαχ με αποτέλεσμα όλο το μέρος να μοιάζει με στρατόπεδο.


»Το πρωί της 9ης Νοεμβρίου, έλαβα τη διαταγή να καταλάβω τα Κεντρικά Γραφεία της Αστυνομίας. Η Reichskriegsflagge είχε καταλάβει, ήδη, το Αρχηγείο του Στρατού του Μονάχου. Όταν οι άνδρες μου και εγώ φτάσαμε, βρήκαμε τους αστυνομικούς οπλισμένους και έτοιμους να αντισταθούν, οπότε, για να αποφύγω την άμεση σύγκρουση, κατευθύνθηκα στο Rathaus (Δημαρχείο). Γνώριζα ότι εκεί μια συνεδρίαση βρισκόταν σε εξέλιξη. Άνοιξα με βία την πόρτα και, οπλίζοντας το πιστόλι μου, πληροφόρησα τους συγκεντρωμένους Συμβούλους, σοσιαλδημοκράτες και κομμουνιστές, ότι συλλαμβάνονται. Φοβισμένοι και ξαφνιασμένοι πετάχτηκαν όρθιοι. Τους μαζέψαμε και τους οδηγήσαμε έξω από την αίθουσα και το κτίριο, στη μεγάλη σκάλα. 
    Σε αυτό το σημείο, ανέλαβαν δράση οι υπόλοιποι άνδρες μου. Κάθε Σύμβουλος, συνοδευόμενος από δύο στρατιώτες, έμπαινε μέσα σε ένα φορτηγό. Εν τω μεταξύ, πλήθος κόσμου που είχε μαζευτεί στην πλατεία Μαρίενπλατς, υποδεχόταν τους συμβούλους με γιουχαΐσματα και βρισιές. Για την ακρίβεια, εμείς, τα Τάγματα Εφόδου, ήμασταν εκείνοι που έπρεπε να τους υπερασπιστούμε από την επίθεση του πλήθους. Διαφορετικά, θα είχαμε πραγματικές απώλειες. Ήταν πολύ δύσκολο να τους φορτώσουμε στα φορτηγά με ασφάλεια. Κι έτσι, πήγαμε στην Μπεργκερμπρόι και τους κλειδώσαμε όλους στο πίσω δωμάτιο, εκεί απ’ όπου ο Λούντεντορφ είχε αφήσει να φύγουν ο φον Καρ και οι σύντροφοί του εκείνη τη νύχτα.


    »Παρ’ όλο που ο Επίτροπος φον Καρ, ο φον Λόσσοφ, και ο Σάισσερ τον είχαν προδώσει, ο Χίτλερ δεν ήθελε σε καμία περίπτωση να καταλήξει η όλη κατάσταση σε σύγκρουση.
  »Αποφάσισε να συγκεντρώσει τους οπαδούς του από τις απομακρυσμένες περιοχές και να κάνει πορεία στο κέντρο της πόλης. Δεν μπορούσε να πιστέψει ότι η Κυβέρνηση θα κατέφευγε σε ένοπλη αντίσταση, όταν θα έβλεπε τη διάθεση του κόσμου.
    »Η πορεία ξεκίνησε λίγο μετά τις έντεκα. Μπροστά πήγαιναν δύο άνδρες με λάβαρα και πίσω από αυτούς, περπατώντας δίπλα δίπλα αλλά σε χαλαρή διάταξη, ακολουθούσαν ο Χίτλερ, ο Λούντεντορφ, ο Γκαίρινγκ και μερικοί άλλοι. Δώδεκα σειρές από τα Stosstrupp Hitler ακολουθούσαν, με αρχηγό εμένα τον ίδιο. Στη συνέχεια, ακολουθούσαν τα SA, οι ενωμένες οργανώσεις και εκατοντάδες πολίτες, εργάτες και φοιτητές –όλοι φορώντας περιβραχιόνια με τον αγκυλωτό σταυρό– με την πρόθεση η συγκέντρωση να είναι μαζική. Καλέσαμε τους κατοίκους του Μονάχου να βγουν στον δρόμο. Να μη χρησιμοποιηθούν όπλα. Τα πάντα έπρεπε να τεθούν στη δοκιμασία της κοινής γνώμης.


    »Μέχρι εκείνη τη στιγμή, όλες οι γέφυρες και τα δημόσια κτίρια είχαν καταληφθεί από τον τακτικό στρατό, που είχε κινητοποιηθεί κατά τη διάρκεια της νύχτας μετά την ξαφνική λιποταξία τού Καρ. Παρ’ όλα αυτά, όλα φαίνονταν να πηγαίνουν καλά. Χιλιάδες στόματα τραγουδούσαν πατριωτικά τραγούδια. Στη γέφυρα Λούντβιχς-μπρύκε στον ποταμό Ίζαρ, στο κέντρο της πόλης, συναντήσαμε αυτό που θα μπορούσε να είναι το πρώτο μας σημείο ελέγχου.
    »Υπήρχε αστυνομικός κλοιός στην αρχή της γέφυρας, από τη μια άκρη στην άλλη. Οι αστυνομικοί ήταν οπλισμένοι και φορούσαν κράνη. Βρισκόμασταν σε πολύ κοντινή απόσταση από αυτούς, όταν σήκωσαν τα όπλα τους. Ο Ούλριχ Γκραφ, ο σωματοφύλακας του Χίτλερ, φώναξε “Μην πυροβολείτε· ο Λούντεντορφ είναι μαζί μας”, οπότε κατέβασαν τα όπλα και εγώ όρμησα μπροστά μαζί με καμιά δεκαριά από τους άνδρες μου, και αμέσως τους αφόπλισα. Τους μεταφέραμε πάραυτα στην μπυραρία Μπεργκερμπρόι. Εγώ ο ίδιος τους συνόδευσα. Αφού τους αφήσαμε με ασφάλεια υπό επιτήρηση, έφυγα όσο πιο γρήγορα μπορούσα, για να πάρω πάλι θέση στην πορεία, η οποία είχε στο μεταξύ περάσει την πλατεία Μαρίενπλατς και είχε προχωρήσει έως τη Φελντχερνχάλε στην πλατεία Οντεόνσπλατς. Κόβοντας δρόμο, διέσχισα τρέχοντας την οδό Μαξιμίλιαν-στράσσε με κατεύθυνση την πλατεία Μαξ-Γιόζεφπλατς, και έφτασα ακριβώς τη στιγμή που η κεφαλή της πορείας είχε μόλις ξεπροβάλει ανάμεσα στη Φελντχερνχάλε και το Ρεζιντέντς. 
    »Ξαφνικά, όλα έδειχναν να επιβραδύνουν.
   »Αυτοί που βρίσκονταν στην κεφαλή της πορείας είχαν αρχίσει να τραγουδάνε Oh Deutschland hoch in Ehren (Ω τιμημένη Γερμανία) και το πλήθος τούς συνόδευε με λαχτάρα, όταν ακούστηκε ο απαίσιος θόρυβος από ένα πολυβόλο! Το επόμενο δευτερόλεπτο επικράτησαν ο τρόμος, η αγωνία και η σύγχυση. Η πορεία διασπάστηκε και το πλήθος διασκορπίστηκε πανικόβλητο.
    “Τι στο καλό συνέβη;” ρώτησα.
    »Φαίνεται ότι μόλις η κεφαλή της πορείας έφτασε στην πλατεία, η αστυνομία έκλεισε τον δρόμο. Ένα τεθωρακισμένο όχημα είχε πάρει θέση πίσω τους. Σε όλη την περιοχή κοντά στη Φελντχερνχάλε είχαν πάρει θέση αστυνομικοί με αυτόματα όπλα. Όπως και προηγουμένως, κάποιος όρμησε μπροστά, φωνάζοντας: “Μην πυροβολείτε, ο Λούντεντορφ και ο Χίτλερ είναι μαζί μας!” Η απάντηση ήταν ένας καταιγισμός πυρών από τα σκαλιά της Φελντχερνχάλε. Ο σημαιοφόρος έπεσε βαριά πληγωμένος· ο διπλανός τού Χίτλερ χτυπήθηκε θανάσιμα, και καθώς έπεφτε νεκρός στο έδαφος, τον παρέσυρε, με αποτέλεσμα ο Αρχηγός να τραυματιστεί σοβαρά στον ώμο. Παντού άνθρωποι έπεφταν στο έδαφος, σφαδάζοντας από τους πόνους, νεκροί ή ετοιμοθάνατοι, ενώ τα όπλα συνέχιζαν να σκορπίζουν τον θάνατο και να δολοφονούν μέσα στον χαμό που επικρατούσε. Ήταν μια τρέλα, μια σφαγή.
 »Ο Γκαίρινγκ και ο Γκραφ έπεσαν βαριά πληγωμένοι, δεκατέσσερεις νεκροί ποδοπατήθηκαν από το πλήθος που σκόνταφτε επάνω τους και έπεφτε κάτω· αίμα κυλούσε παντού πάνω στο γκρίζο πεζοδρόμιο. [...]

Το Πραξικόπημα του Μονάχου, ελαιογραφία του Schmitt, H. (fl.1940) 

 »Ζαλισμένοι και σοκαρισμένοι οι τραυματίες, ένας ένας σέρνονταν και με δυσκολία κατάφερναν να απομακρυνθούν. Κάποιος άρπαξε τη σημαία από το χέρι τού πεσμένου σημαιοφόρου. Ο οδηγός τού Χίτλερ κατάφερε με κάποιον τρόπο να τον βρει και με τα φρένα να στριγγλίζουν, έστριψε το αυτοκίνητο απότομα και το ακινητοποίησε δίπλα στον πεσμένο Αρχηγό. Ο Χίτλερ σύρθηκε με δυσκολία και κατάφερε να σταθεί αρχικά στα γόνατα, και στη συνέχεια σηκώθηκε, και με το ένα χέρι να κρέμεται, ετοιμαζόταν να μπει στο αυτοκίνητο, όταν σκόνταψε πάνω σε κάτι στον δρόμο. Ήταν το σώμα ενός αγοριού, ματωμένο και αναίσθητο.
    »Ο Χίτλερ το άρπαξε, όσο πιο καλά μπορούσε, με το καλό του χέρι, και το τράβηξε προς το αυτοκίνητο. Την ώρα, όμως, που το έσπρωχνε μέσα και ο οδηγός άνοιγε την πόρτα για να μπουν, ένας αστυνομικός όρμησε με το όπλο του σηκωμένο. Ο Χίτλερ μπήκε μπροστά στο παιδί, καλύπτοντάς το με το ίδιο του το σώμα. Στο παρά πέντε, κατάφερε να μπει στο αυτοκίνητο, που έφυγε με μεγάλη ταχύτητα σαν τρελό, ενώ το καταδίωκε ένα μεγάλο πρασινοκίτρινο τεθωρακισμένο όχημα. Απομακρύνθηκαν αρκετά, διώκτης και διωκόμενος, μέσα από τους ανάστατους δρόμους. Σε μια στιγμή, από αυτές που σου κόβουν την ανάσα, το αυτοκίνητο του Χίτλερ σχεδόν εκτοξεύτηκε, καθώς έστριψε απότομα σε μια στροφή, στην προσπάθειά του να διαφύγει, ενώ το άλλο συνέχισε ευθεία μπροστά. Έτσι, ο Φύρερ βρήκε την ευκαιρία να αφήσει το λαβωμένο παιδί στο νοσοκομείο, προτού ξεκινήσει για τα περίχωρα της πόλης και την ύπαιθρο. Βέβαια, ήταν αδύνατον να προσπαθήσει να φτάσει στα σύνορα. Αργά το απόγευμα, αναγκάστηκε να αφήσει το αυτοκίνητο και να συνεχίσει με τα πόδια.


Πηγή: thulebooks.gr

The Stormtrooper